Έκθεση, μαθηματικά και αρχαία. Εγώ αλλιώς τα ονειρεύτηκα τα δεκαεφτά μου. Δεκαεφτάχρονοι όλης της Ελλάδας ενωθείτε και ελάτε να κάνουμε ένα meet up να κλαίμε παρέα κάτω από το Λευκό τον Πύργο. Γιατί νομίζω και εσείς αλλιώς τα ονειρευτήκατε τα δεκαεφτά σας.

Θυμάμαι να καθόμαστε και να σχεδιάζουμε βραδινές εξόδους και να ψάχνουμε ακόμα και τι θα φοράμε. Και τις κοπάνες σχεδιάζαμε. Θα φεύγαμε από το σχολείο για καφέ, για ψώνια, γιατί «πάλι έχουμε μάθημα με αυτή τη στρίτζω». Να κάνουμε λίστες με όλα αυτά που θα ζήσουμε, τους καφέδες και τις εκδρομές. Τις σχέσεις, τους έρωτες, όλες τις ξένοιαστες στιγμές που θα περνούσαμε με εκείνο τον κούκλο που ποτέ δε μας μιλούσε και εκείνη την πανέμορφη κοπέλα που ποτέ δεν έκανε σωστές επιλογές. Είχαμε ζωγραφίσει όλες τις μηχανές που θα καβαλούσαμε και όλα τα sleepovers που θα κάναμε. Τα κολλούσαμε στους τοίχους τον δωματίων μας και γράφαμε πως μια μέρα θα τα ζήσουμε όλα αυτά, για να μην ξεχάσουμε. Και το καλοκαίρι θα πηγαίναμε για ελεύθερο κάμπινκ, θα καθόμασταν δίπλα στη θάλασσα ως το πρωί και θα μας έβρισκε εκεί η επόμενη μέρα, να νυστάζουμε και να κοιμόμαστε ο ένας πάνω στον άλλο. Και να μη μας νοιάζει τίποτα.

Σήμερα τι έχεις να πεις; Είναι ακόμα κολλημένες αυτές οι ζωγραφιές στον τοίχο σου ή δεν είχες χρόνο για αυτές τις παιδιαρίστηκες σαχλαμάρες; Μίλησες με τους φίλους σου όταν γύρισες από το φροντιστήριο ή είχες τόσα να διαβάσεις που ούτε που πρόλαβες να φας; Ξέρω, δε φταις εσύ. Αναρωτιέμαι αν κάθησε ποτέ κάποιος υπουργός παιδείας πριν αλλάξει το σύστημα να μετρήσει πόσες είναι oι απαιτούμενες ώρες διαβάσματος για να πετύχει ένας μαθητής το στόχο του. Γιατί ή πραγματικά η ύλη είναι τόσο μεγάλη που δεν είναι εφικτό να βγει ενώ έχεις μια φυσιολογική ζωή ή οι ώρες της ημέρας δεν είναι εικοσιτέσσερεις και κάποιος μου κάνει πλάκα.

Το φορτωμένο όμως πρόγραμμα των Πανελληνίων δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις μόνο στην κοινωνική ζωή των παιδιών αλλά και στη ψυχολογική τους κατάσταση. Το άγχος που προκαλείται μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία μπορεί να οδηγήσει εύκολα σε πολλές ψυχολογικές διαταραχές. Δεν είναι λίγοι οι έφηβοι με διαταραχές άγχους οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν και σε μανιοκατάθλιψη αλλιώς ονομαζόμενη και διπολική διαταραχή.

Η κατάληξη όλου αυτού; Ακριβώς η αντίθετη από τη ζητούμενη. Τα παιδιά στρεσάρονται τόσο πολύ που δεν μπορούν να διαβάσουν, να συγκεντρωθούν και γενικά να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του σχολείου.

Γεμίσαμε λοιπόν με δεκαεφτάχρονους  γεμάτους άγχος και υποχρεώσεις. Όνειρα χαμένα γιατί τώρα έχουμε πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθούμε. Στερημένα χαμόγελα και ξεχασμένες ζωγραφιές σε συρτάρια, πιάναν πολύ χώρο στον τοίχο βλέπεις.

Γιατί εκεί φτάσαμε. Χαρούμενοι μόνο με τα πτυχία μας, που δύσκολα θα καταφέρουμε να χρησιμοποιήσουμε. Να παλεύουμε για κάτι που δεν αγαπάμε συνήθως για να «έχουμε ένα χαρτί στα χέρια μας» και να χαίρεται η μανούλα. Μα κανείς δε ρώτησε αυτά τα παιδιά πως θέλουν να περάσουν τα ωραιότερα χρόνια της ζωής τους.  

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα έχεις μάθημα με αυτή τη στρίτζω, μην μπεις στην τάξη κι άμα σου πουν κάτι, πες πως είχες μια υποχρέωση που δε σου επέτρεψε να πας. Να κάνεις χαρούμενο το δεκαεφτάχρονο εαυτό σου. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.