Στην εποχή μας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ξοδεύουν μεγάλο κομμάτι του ελεύθερου χρόνου τους μέσα στα social media. Άλλοι συνομιλούν με γνωστούς και αγνώστους, άλλοι διαβάζουν άρθρα και ενημερώνονται, ενώ υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν να περνάνε την ώρα τους λίγο πιο ανάλαφρα, παίζοντας κάποιο από τα προσφερόμενα παιχνίδια.

Ένα από αυτά, τα γνωστό πλέον candy crush, ο στόχος ανάλογα με την κάθε πίστα αλλάζει, από το να μαζέψεις τους απαιτούμενους πόντους σε διάστημα ενός λεπτού, μέχρι να ελευθερώσεις τα παγιδευμένα πλακίδια, ενώ για κάθε κίνησή σου πρέπει να συνδυάσεις τρία καραμελάκια ίδιου χρώματος.

Όπως είναι φυσικό το εν λόγω παιχνίδι απέκτησε ορδές από φαν, ένας από τους οποίους ήμουν μέχρι προσφάτως κι εγώ η ίδια, αλλά αυτή η συνήθεια, σαν όλες τις άλλες, έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

Ξεκινώντας από τα προτερήματα, γιατί είμαστε και άνθρωποι που βλέπουμε πρώτα τα συν, το candy crush, είναι ένα παιχνίδι και για αυτό ακριβώς το λόγο αποτελεί ένα είδος ψυχαγωγίας, γεμίζοντας την ώρα σου διασκεδαστικά. Μάλιστα, καθώς περνάς τις πίστες, το επίπεδο της δυσκολίας ανεβαίνει, με αποτέλεσμα κάποιες από αυτές να μου θυμίζουν κατά κάποιον τρόπο, μια παρτίδα από το πολύ αγαπημένο σκάκι.

Όσο αυξάνονται τα επίπεδα, είναι έτσι σχεδιασμένα, που δεν απαιτείται απλά η μηχανική συμμετοχή σου, αλλά πρέπει να σκέφτεσαι την κάθε σου κίνηση διεξοδικά, αφού μερικές από αυτές λειτουργούν και ως ντόμινο για τις υπόλοιπες ενώ σε κάποιες χρειάζεται να δρας γρήγορα λόγω του περιορισμένου χρόνου, που σου δίνει η ύπαρξη χρονομέτρου.

Όλο αυτό βέβαια, αν και μπορεί να ακουστεί γελοίο, βοηθάει να αυξήσεις τη στρατηγική της σκέψης σου, να ζυγίζεις περισσότερο τις εναλλακτικές σου και να βλέπεις τα πράγματα με μια πιο συνδυαστική ματιά.

Σε όλα τα νομίσματα όμως υπάρχουν δύο όψεις και η αρνητική πλευρά είναι και σε αυτό το σημείο παρούσα. Έτσι μπορείς πολύ εύκολα να βρεθείς στο όριο του εθισμού και να κάθεσαι συνεχώς μπροστά από μια οθόνη, περιμένοντας το χρόνο να κυλήσει για να σου προστεθεί άλλη μια ζωή.

Αυτό όπως και η γενικότερη παραμονή σου σε ιντερνετικά παιχνίδια, φέρνει τα προβληματάκια της και στα μάτια, τη μέση και τα χέρια, αφού οι πονοκέφαλοι, τα πιασίματα και πιθανόν οι τενοντίτιδες δε θα αργήσουν να σε επισκεφτούν.

Επίσης τα νευρά δε θα μπορέσεις να τα αποφύγεις, όταν δεις τις κινήσεις που έχεις να λιγοστεύουν, ενώ στα επίπεδα που εμφανίζεται εκείνη η ρημάδα η σοκολάτα που εξαπλώνεται σαν θανατηφόρος ιός, είσαι έτοιμη να σπάσεις ολόκληρο το πληκτρολόγιο.

Ενώ και με το να στέλνεις συνέχεια προσκλήσεις σε φίλους και γνωστούς για να μπουν και αυτοί στο παιχνίδι ή να σου στείλουν ζωές και βοήθειες, μπαίνεις αυτόματα στην μαύρη τους λίστα και το βλέπω το μπλοκ να έρχεται σύντομα.

Για αυτό το λόγο δεν πρέπει να ξεχνάς, πως όλα τα πράγματα θέλουν το μέτρο τους, παίξε με την καρδιά σου, σε όλη εκείνη την βαρετή διαδρομή που κάνει το λεωφορείο μέχρι να φτάσεις στο προορισμό σου, αλλά μη φτάσεις και στο σημείο να κλείνεσαι σπίτι σου απλά και μόνο επειδή θέλεις να λιώσεις στο παιχνίδι σου.

Υ.Γ. Όποιος έχει καταφέρει να περάσει την 530, ας αφήσει ένα σχόλιο με κανένα tip, έχω κολλήσει εδώ και κάτι μήνες και είναι λες και ζω σε ένα ατέρμονο deja vu.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.