Μέσα σε όλες τις οικογένειες, υπάρχει πάντα ένας φαύλος κύκλος εκκλησιαστικών μυστήριων, ξεκινάμε συνήθως με τους γάμους, που με τη σειρά τους ακολουθούνται από βαφτίσεις και φτου και πάλι από την αρχή.

Ούσα στην δεύτερη φάση του κύκλου αυτού, αφού έχω λάβει αυτήν την περίοδο τουλάχιστον τέσσερα προσκλητήρια για βαφτίσια από μακρινούς και κοντινούς συγγενείς, παρατήρησα ένα ακόμα απαρχαιωμένο ελληνικό έθιμο, που πρέπει και να μπει στη μακρά λίστα των υπολοίπων, αυτό της ονοματοδοσίας των παιδιών.

Ναι, αυτό το συνήθειο λέω που μεταφέρεται ένα όνομα από πάππου προς πάππου λες και αποτελεί καμία πολύτιμη αντίκα από την περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η οποία δεν πρέπει με τίποτα να χαθεί εις τους αιώνας των αιώνων.

Τι και αν την πεθερά σου την λένε Παρθένα, και είναι ήδη προδιαγεγραμμένη η καζούρα που θα φάει το παιδί κατά τα σχολικά του χρόνια ή τον πεθερό σου Αναξίμανδρο και θα κοντέψει να βγάλει το δημοτικό για να καταφέρει να το προφέρει, είσαι υποχρεωμένη να βγάλεις έτσι και τα παιδιά σου λες και μιλάμε για κάνα κανόνα άγραφου δίκαιου.

Μέσα στην οικογένεια μου όλο αυτά ήταν παραπάνω από συνηθισμένο αφού έβλεπα την αδελφή μου να ταλαιπωρείται στις δημοσιές υπηρεσίες εξαιτίας των δύο ονομάτων της, τα οποία και κληρονόμησε γιατί μια από τις γιαγιάδες μου αποφάσισε να ασκήσει βέτο πάνω στο θέμα αυτό.

Καβγάδες επί καβγάδων μεταξύ των πεθερικών για το ποια οικογένεια τελικά θα επικρατήσει, τύφλα να έχει η νέα σεζόν Game Of Thrones, απειλές για αποκλήρωση, μέτρημα το ποιος πρόσφερε τα περισσότερα χρήματα ή ποιος είναι αυτός που έχει αναλάβει την φροντίδα του παιδιού όταν υπάρχει εργαζόμενη μητέρα, παζάρια του τύπου εσύ θα πάρεις το όνομα αν βγει κορίτσι και εγώ αν είναι αγόρι.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι βέβαια να βλέπουμε ανθρώπους με τα ίδια ονοματεπώνυμα λες και μιλάμε για παρτίδες προϊόντων από εργοστάσια και να ακολουθεί μια σειρά ερωτήσεων για να καταφερουν να σου κάνουν ταυτοποίηση και να αποφύγουν την τυχόν συνωνυμία.

Επιστέγασμα όλων αυτών είναι όταν ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς καταλαβαίνουν πόσο κακόηχα είναι τα ονόματα των παιδιών τους και τελικά τα χρήζουν με άκομψα μικρομέγαλα υποκοριστικά μήπως και λυθεί κάπως το κακό.

Και αν όλα αυτά που τόση ώρα σου περιγράφω σου φαίνονται το λιγότερο περίεργα και γλαφυρά, έχω να σου πω για την περίπτωση ενός ζευγαριού που έμενε στην ακριβώς απέναντι μας πολυκατοικία και τελικά πήρε διαζύγιο επειδή η γυναίκα προτίμησε να βάλει πρώτα το όνομα του πατέρα της και ύστερα αυτό του πεθερού της.

Τώρα πια που έχω μπει στο πετσί όλων αυτών των αναχρονισμών και των κουτσομπολιών που τα συνοδεύουν, μα γιατί έβγαλε εκείνο το αρχαιοελληνικό όνομα που άρεσε στο ζευγάρι, το παιδί έπρεπε να πάρει το όνομα του ξαδέλφου του μπατζανάκη του κουμπάρου που μας άφησε προίκα δύο στρέμματα ελιές, αισθάνομαι πλήρως υπερήφανη που με λένε Μαρία λόγω εντελώς έξω οικογενειακών παραγόντων παρότι είναι το πιο πολύ φορεμένο όνομα της Ελληνικής επικράτειας.

Και ας αισθάνομουνα άβολα μικρή όταν με ρωτούσανε από ποια γιαγιά μου το έχω πάρει και έπρεπε να διηγούμαι ξανά και ξανά την ίδια ιστορία, και ας ήμουνα πάντα ριγμένη αφού στην ονομαστική μου εορτή δεν έπαιρνα ποτέ το έξτρα χαρτζιλίκι από την γιαγιά που θα γιορτάζαμε ασορτί.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.