Ζέστη. Πολλή ζέστη. Μάιος ακόμα, αλλά ο υδράργυρος είναι στα ύψη και οι μασχάλες στα λεωφορεία στα καλύτερά τους (μπλιαχ).

Γενικά επικρατεί από τώρα μία κατάσταση αποπνικτική, ειδικά για όσους «τυχερούληδες» μένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, και οι επιλογές των οποίων είναι περιορισμένες στην αναζήτηση λίγης δροσιάς.

Μονόδρομος λοιπόν το μπανάκι.

Όπως έλεγε και το αγαπημένο συγκρότημα της παιδικής μου ηλικίας με όνομα ψαρικών, «πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία». Ε λοιπόν, όλοι πήγαν. Είδατε τι έγινε την πρωτομαγιά; Απόβαση!

Οι πλαζ βούλιαξαν, καθώς την ίδια ιδέα με μένα είχε και πολύς ακόμα κόσμος…

Το μπάνιο στη θάλασσα είναι όπως καταλαβαίνετε το βούτυρο στο ψωμί του Έλληνα, από πολύ νωρίς το καλοκαίρι. Τι γίνεται όμως όταν η πλαζ γίνεται επιχείρηση, και μάλιστα με τσουχτερό εισιτήριο εισόδου;

Ευτυχώς οι περισσότερες ακτές δεν διαθέτουν ακόμα ούτε συρματοπλέγματα, ούτε φύλακες, ούτε φυσικά και είσοδο. Φαντάζεστε σε κάθε παραλία να είχε χαράτσι;

Η φιλοσοφία πίσω από την πληρωμένη «είσοδο» στην παραλία περιλαμβάνει την καθαριότητα, την ησυχία των λουόμενων, και την τήρηση των κανόνων σε περίπτωση όπου η πλαζ ανήκει σε κάποιο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Δηλαδή το να μην ενοχληθούν οι ένοικοι.

Εκτός από την τρίτη περίπτωση όπου και οι παραλίες ορισμένων ξενοδοχείων είναι απρόσιτες σε οποιονδήποτε εκτός των ενοίκων (Εντάξει, εκεί τι να πεις; Είναι χτισμένη η εγκατάσταση έτσι!), όλα τα υπόλοιπα είναι μπούρδες. Τι εννοώ μ’ αυτό.

Πρώτο και κύριο. Η παραλία δεν ανήκει σε κανέναν. Αν και δεν κατέχω τα νομικά του θέματος, γνωρίζω ότι δεν μπορεί κανείς να χτίσει σπίτι, επιχείρηση ή οτιδήποτε σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Κατ’ επέκταση, δεν γίνεται να θεωρηθεί ιδιοκτησία κανενός το τμήμα εκείνο της παραλίας που αντιστοιχεί στο (ήδη αυθαίρετο) κτίσμα.

Βέβαια, καταλαβαίνει ο Ελληναράς επιχειρηματίας και επαγγελματίας στην εύρεση νομικών παραθύρων από τέτοια; Μπα.. «Να βγει η σαιζόν αδερφέ, ποιος τα χέζει τώρα αυτά;» Ένα το κρατούμενο.

Η καθαριότητα είναι καθήκον των «ιδιοκτητών» της παραλίας (σε περίπτωση ιδιωτικών παραλιών), και εξαιρετική δικαιολογία για να πληρώσεις. Κάτι το οποίο θα έπρεπε να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε με τα χάλια μας. Εμείς δηλαδή δεν μπορούμε να αφήσουμε το χώρο τόσο καθαρό όσο τον βρήκαμε; Αν δεν μπορούμε, τι να πω, κρίμα. και χαλάλι το χαράτσι. Δύο τα κρατούμενα.

Η ησυχία και το να μην ενοχληθούν οι «πελάτες» από τη φασαρία του «πόπολου» είναι ένα άλλο πολύ ωραίο που έχω κατά καιρούς ακούσει. Τι λες ρε τραχανά; Είμαστε σοβαροί; Δηλαδή εάν και εφόσον σου σκάσω το δεκάευρο (υπ’ όψιν, χωρίς καφέ) δε σε ενοχλώ πλέον;

Όλοι οι λαδωμένοι (σαν γεμιστά) τυπάδες με τις ρακέτες ξαφνικά έγιναν πελάτες που δεν πρέπει να ενοχληθούν; Έλα λίγο!

Τρία τα κρατούμενα.

Το να πληρώσεις για να μπεις σε μία παραλία είναι ίσως ο έσχατος εξευτελισμός. Είναι κατηγοριοποίηση, είναι κοινωνική πίεση, είναι ρατσισμός, είναι οπορτουνισμός του χειρίστου είδους. Μα ο κόσμος εκεί, σαν τα πρόβατα.

Δε θα είχα πρόβλημα με το θέμα αυτό εάν παρέμενε περιορισμένο. Στην προσπάθεια όμως για κέρδος, οι παραλίες με είσοδο θα πολλαπλασιαστούν, και ο κόσμος δεν θα αντιδρά, θεωρώντας ότι «έλα μωρέ, αφού έτσι είναι, τι το σκαλίζεις τώρα;»

Μπορεί να μην είναι στην τελική και τόσο σοβαρό σαν θέμα, με όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας τον τελευταίο καιρό. Παρ όλα αυτά, ας το σκεφτούμε λίγο πριν χάσουμε ακόμα περισσότερα κεκτημένα. Είναι εκμετάλλευση, δεν είναι αστείο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.