Καφές. Ένα από τα πιο αναγνωρισμένα προϊόντα παγκοσμίως, κατάγεται από την Αιθιοπία, και ξεκινά τη ζωή του ως θάμνος – καφέα ή αραβική (Coffea Arabica). Η ονομασία του προέρχεται απ’ την αραβική λέξη « قهوة» (qahwa), τμήματος της έκφρασης qahwat al-būnn, όπερ μεθερμηνευόμενον εστί: κρασί του κόκκου.

Η κατανάλωση αλκοόλ ήταν ανεπίτρεπτη από το Κοράνι, κι έτσι ο καφές χρησιμοποιούταν ως υποκατάστατο του κρασιού.  Μύθοι επίσης υπάρχουν γύρω απ’ την προέλευση του καφέ, όπως ο μύθος των κατσικών που χορεύουν (ένας Αιθίοπας γιδοβοσκός, ο Καλντί, παρατήρησε ότι τα ζώα του πάθαιναν μία ανάταση όταν έτρωγαν τους καρπούς του φυτού του καφέ) και το μύθο ότι ο καφές δόθηκε στο Μωάμεθ απ’ τον Αρχάγγελο Γαβριήλ σαν δώρο δύναμης και αντοχής.

Η Ευρώπη γνώρισε τα χαρίσματα του καφέ το 1600 όταν ο Πάπας Κλήμης Ή αποφάσισε να μην αφορίσει την «ισλαμική απειλή» του καφέ, επειδή τον δοκίμασε, του άρεσε και σου λέει, μαλακία να τον χάσουμε.

Το πρώτο καφεκοπτείο άνοιξε στην Ιταλία το 1645.

Αν αρχίζαμε να αναλύουμε όλες τις ποικιλίες καφέ και τα πιθανά παρασκευάσματά του θα το ξημερώναμε. Άρα σήμερα θα το ειδικεύσουμε κάπως.

Το πρωινό του τυπικού Εγγλέζου: αυγά, φασόλια, λουκάνικα, τσάι και Telegraph. Ξενέρωτο.

Το πρωινό του τυπικού Nεοέλληνα: φραπές, Marlboro μαλακό και φυλλάδιο απ’ τον Κωτσόβολο. Εδώ είμαστε!

Λέξη κλειδί; Ο φραπές. Ένας καφές, μία χώρα, μία ιστορία. Το περήφανο παγωμένο μείγμα στιγμιαίου καφέ, ζάχαρης και (για τους νεωτεριστές) γάλακτος, συνοδεύει αγόγγυστα τον λαό μας από το 1957, όταν ο Δημήτριος Βακόνδιος ανακάλυψε κατά λάθος το ρόφημα που έμελλε να αγαπηθεί από εκατομμύρια Ελλήνων και μη.

Μαντεύετε πού έγινε το «ατύχημα»; Ναι, το βρήκατε, στη Θεσσαλονίκη. Και μάλιστα στη Διεθνή Έκθεση του 1957, όταν ο Βακόνδιος, υπάλληλος του αντιπροσώπου της Nestle στην Ελλάδα δεν κατάφερε να βρει ζεστό νερό για τον καφέ του, και το αντικατέστησε με παγωμένο. Το «μπαμ» δεν άργησε να έρθει, και πλέον δεν υπάρχει τραπέζι σε σπίτι, σχολή ή καφετέρια, που να μην κοσμείται από ένα ποτήρι παγωμένο φραπέ τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.

Ο φραπές (γαλλιστί frappe, που σημαίνει χτυπημένο) δεν είναι φραπές, αλλά φραπέ (άκλιτο). Αλλά σιγά που θα μας ένοιαζε αυτό. Άλλες ονομασίες είναι η «φραπεδιά» και το «φραπόγαλο», όπως και ο «τουριστικός», δηλαδή ο πολύ γλυκός με πολύ γάλα, τον οποίο και προτιμούν οι τουρίστες. Και είναι σχετικά απαράδεκτος.

Εκτός συνόρων, ο φραπές κάνει καριέρα μεγαλύτερη από πολλές Ελληνίδες καλλιτέχνιδες (μαζί), με εμφανίσεις σε πολλές ελληνικές πρεσβείες, ελληνικές υπηρεσίες και ελληνικών συμφερόντων αεροπλάνα και βαπόρια. Επίσης, απαντάται σε πόλεις όπως η Αγία Πετρούπολη, το Βουκουρέστι (σιγά μην έχαναν), το Όσλο (έχουν πολύ πάγο εκεί, κρίμα να πάει χαμένος), στο Hradec Kralove της Τσεχίας (για να σας δω να το προφέρετε αυτό), στο Μπιλμπάο της Ισπανίας αλλά και στην Κωνσταντινούπολη.

Σε κάποιες χώρες τον καταναλώνουν με παγωτό (π.χ. Σερβία), ή με coca cola αντί για νερό (Βουλγαρία – αν είναι δυνατόν!).

Γενικά είναι ρόφημα εύκολο στην παρασκευή, και αρκετά φτηνό. Είναι επίσης το ρόφημα – ορόσημο στη ζωή του Έλληνα (και όχι μόνο) φοιτητή.

Ακόμα και να μην έχει ένα κομμάτι ψωμί στην κουζίνα του, ακόμα και να του έχουν τελειώσει τα μακαρόνια (ο ύψιστος εξευτελισμός), ακόμα και αν οι κατσαρίδες έχουν κατέβει σε πορεία και απαιτούν να πάει επιτέλους για ψώνια, δεν μπορεί παρά να έχει λίγο Νες, λίγη ζάχαρη στο ντουλάπι του και μόνο πάγο στην κατάψυξη. Ό, τι και να κάνει, του πούστη, έναν φραπέ μπορεί να τον φτιάξει!

Ο φραπές έχει σημαδέψει τις πρώτες και τις τελευταίες βόλτες στην πόλη του, τον έχει κρατήσει ξύπνιο το βράδυ πριν δώσει για πέμπτη φορά το αναθεματισμένο το μάθημα, τον έχει βοηθήσει να σκεφτεί τη στρατηγική του στο πλακωτό.

Μέσα στην ταπεινότητά του, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της φοιτητικής ζωής, και ποτέ οι δύο αυτές έννοιες δεν θα αποχωριστούν.

Κι όσα χρόνια κι αν περάσουν, η ανάμνηση του φραπέ με την παρέα στην παραλία δε θα σβήσει ποτέ. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.