Είναι γεγονός ότι όταν πρόκειται για γάμο, πιστοί και άπιστοι μαζεύονται γύρω από ένα τεράστιο εκκλησιαστικό καζάνι που βράζει, για να τελέσουν μυστήριο υπό τους ήχους πανηγυριού. Ιερείς και ανίεροι μια μεγάλη παρέα, με ρύζια, κουφέτα και δαντέλες.

Είτε με γούνα και στρας στην Αράχωβα, είτε με σανδάλια και άμμο σε νησί, ο γάμος είναι προσωπική υπόθεση. Και όλα τα νέα ζευγάρια, πλην ορισμένων - συνήθως βιαστικών- εξαιρέσεων, επιλέγουν το ολοκληρωμένο πακέτο του θρησκευτικού.

Τους τελευταίους όμως μήνες, ένα φαινόμενο πλήττει βαθιά τους εκκλησιαστικούς κόλπους αυτής της χώρας. Μια μελανή κηλίδα κάπου στο Μαραθώνα, που τελεί γάμους με την πολιτική του ιδιότητα.

Και το όνομα αυτού; Ηλίας Ψινάκης. Μην το διαβάσετε δυνατά, μπορεί να γκρεμιστεί κανένας πολυέλαιος. Η πληθωρική προσωπικότητα του πρώην μάνατζερ και νυν δημάρχου, έχει καταφέρει να μαγνητίσει τα ζευγάρια και να παντρέψει κάτι λιγότερο από σαράντα εξ αυτών, σε μία ημέρα.

Τι είναι όμως αυτό, που κάνει αυτόν το δήμαρχο πιο επιθυμητό από τους υπόλοιπους - εγχώριους και εξωτερικούς- ;

Mην είναι η βολική τοποθεσία στρατηγικής θέσης, μεταξύ θαλασσών και τριών ηπείρων; Μην είναι η καλή νεράιδα που βάζει τα ζευγάρια στο δρόμο του; Μην είναι τα μπιρμπιλωτά του μάτια;

Κάτι μου λέει ότι η σωστή απάντηση είναι «τίποτα από τα παραπάνω». Έχει να κάνει μάλλον με την ψευτοκουλτούρα του lifestyle. Είναι μακράν προτιμότερο να σε παντρέψει ο Ψινάκης, παρά ο κάθε άσχετος δήμαρχος της γειτονιάς που τον ξέρει η μάνα του, η γιαγιά του και, στην καλύτερη, η θεία του.

Η ανάγκη για ανάρτηση φωτογραφίας αγκαλιά με τον Ηλία, είναι για κάποιους μεγαλύτερη από την επιθυμία τους να κορνιζάρουν εκείνη που θα βγάλουν αγκαλιά με τον δακρυσμένο πατέρα τους. Είναι τεράστιο προνόμιο στις μέρες μας, να μπορείς να πεις ότι γνωρίζεις μεγάλες προσωπικότητες.

«Α, εγώ ξέρω τον Ψινάκη. Με πάντρεψε, βγάλαμε και δύο σέλφι».

Ο τύπος που είπε την παραπάνω φράση, έκανε τρεις καινούργιους φίλους και τον προσέλαβαν σε πολυεθνική.

Όλα καλά, όλα ανθηρά και ένα χελιδόνι θα φέρει την άνοιξη. Τι πάει στραβά μ’ αυτή την εικόνα;

Στο βωμό της επωνυμίας, θυσιάζονται οι υπέροχες στιγμές ενός γάμου. Και δε μιλάω για την κατάνυξη ενός θρησκευτικού, γιατί αν εξαιρέσεις την έλλειψη νυφικού - υπερπαραγωγής, ο πολιτικός δεν έχει να του ζηλέψει και πολλά. Μιλάω για την απουσία αληθινών στιγμιότυπων από τη στιγμή που «έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν».

Οι αυθόρμητες εκφράσεις, έχουν αντικατασταθεί από στημένα χαμόγελα, μην τυχόν και δε βγει καλή η φωτογραφία. Γιατί, τι θα πει ο κόσμος, αν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο η φάτσα της νύφης και φαίνεται μισό εκατοστό παραπάνω δόντι;

Κάπου έχει χαθεί το νόημα και κανείς δε φαίνεται να το βλέπει. Και επειδή σ’αυτή τη χώρα ό,τι βλέπουμε πιο συχνά, τείνουμε να το υιοθετούμε, με βλέπω να τρέχω να παντρευτώ πριν τη λήξη της θητείας του Λιάκου.

Θα πάρω και δυο φίλες που κόβονται για γνωριμίες και σε ένα δεκάλεπτο θα είμαι παντρεμένη και με τη μούρη μου να βολτάρει σε δυο-τρία σάιτ.

Γιατί φίλοι μου, σε ποιον δεν αρέσει να ακούει από το δήμαρχο που τον παντρεύει να τον κοιτάει και να εύχεται «και στα δικά μας οι λεύτερες» ;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.