Δεν πάει καιρός, από τότε που ευθαρσώς δήλωσα δημόσια, χωρίς φόβο και πάθος, ότι δε γουστάρω  να πηγαίνω σε νησιά το καλοκαίρι. Σας εξήγησα και τους λόγους. Σήμερα, ήρθε η ώρα να σας πω, γιατί θα προτιμήσω να περάσω τον Άυγουστο στην πόλη.

Βγάλατε χαρτί και μολύβι να κρατήσετε σημειώσεις; Τέλεια. Πάμε, λοιπόν. Το βασικό μου επιχειρήμα είναι λίγο βαρετό και αναμενόμενο, αλλά όλα περιστρέφονται γύρω του: oι πόλεις είναι άδειες τον Άυγουστο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, απ’το να κυκλοφορείς  για λίγες μέρες, σε δρόμους  τόσο νεκρούς, σαν να επιβιώσαμε μόλις από zombie apokalypse.

Λένε ότι όλα είναι θέμα οπτικής. Φανταστείτε λοιπόν, πόσο διαφορετικά μοιάζουν όλα υπό αυτές τις συνθήκες.

Τον Aύγουστο, μπορείτε να βγείτε για ένα μεζεδάκι (μην κοροιδευόμαστε και μεταξύ μας, το καλοκαίρι τρώμε) και έχετε πραγματικά τη δυνατότητα να επιλέξετε σε ποιο τραπέζι θέλετε να καθίσετε. Τέρμα τα « Aδερφέ, μπορούμε να βγάλουμε ένα τραπεζάκι εδώ, να βολευτούμε κι εμείς, τέσσερα άτομα μόνο;», που σας έβρισκαν τους δύο στριμωγμένους κάτω απ’τον πλάτανο απ’τον οποίο βαφτίστηκε το ταβερνάκι, τους δύο σκαρφαλωμένους στον πλάτανο γιατί δε χωρούσαν άλλες καρέκλες, με τις γάτες να χρησιμοποιούν το τραπέζι σας για σκαλοπάτι πριν τα πρώτα κλαδιά.

Όχι άλλα παιδάκια να τρέχουν γύρω γύρω ωσάν δαιμονισμένα.

Οραματιστείτε το μαζί μου. Δεν θα τα ακούτε να τσιρίζουν, με τις φωνητικές χορδές τους να βιάζουν τους ακουστικούς σας πόρους. Δε θα βλέπετε τα ανέγγιχτα πιάτα τους, την ίδια ώρα που εσείς αράζετε σαν το Βούδα, με την κίνηση του σαγονιού σας την ώρα που μασουλάτε, να αποτελεί τη μοναδική πηγή καύσης θερμίδων πάνω σας. Εγώ το λέω και ευτυχία.

Την ίδια τύχη θα έχετε και στις παραλίες. Εντάξει, αυτό για τους τυχερούς που μένουν κοντά σε θάλασσα. Ή λιμνοθάλασσα. Ή λίμνη. Ακόμα και το ποτάμι μας βολεύει. Εναλλακτικά, λάστιχο και φουσκωτή πισίνα. Φεύγω απ’το θέμα, όμως. Το point μου είναι, ότι θα έχετε άπλετο χώρο να απλώσετε την αρίδα σας και να τσουρουφλιστείτε με την ησυχία σας. Ξεροψηθείτε όσο γουστάρετε, φροντίζοντας να αρπάξει λίγο η πετσούλα. Νοστιμότατοι θα είστε.

Όχι, δεν πάει τίποτα στραβά με τους ανθρώπους και δεν έπαθαν καμία μετάλλαξη που αλλοιώνει την ικανότητα έκφρασής τους (ούτως ή άλλως αυτό δε λέγεται μετάλλαξη, αλλά μπότοξ). Είναι όντως χαμόγελο αυτό που βλέπετε να συμβαίνει νότια της μύτης τους. Οι λίγοι που απέμειναν να φυλάνε τα τσιμέντα, βρίσκουν πάρκινγκ. Ναι, καλά διαβάσατε. Εύκολο παρκάρισμα. Κοντά στο σπίτι. Αλληλούια!

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα, όμως, της πόλης τον Αύγουστο, είναι οι μυρωδιές και οι ήχοι. Ξαφνικά, έρχονται όλα πίσω. Δε μυρίζει μόνο βρώμα και καυσαέριο και δεν ακούγονται μόνο κορναρίσματα και βρισιές. 

Μπορείτε να αφήσετε τους οσφρητικούς σας αδένες, να τρελαθούν με τους φρεσκοτηγανισμένους κεφτέδες, τα γεμιστά και τα ψητά κολοκυθάκια. Τα τζιτζίκια σας νανουρίζουν τα μεσημέρια. Οι νύχτες μυρίζουν γιασεμί κι αγιόκλημα.

Γιατί, τελικά, το καλοκαίρι είναι εικόνες και στιγμές. Οι παππούδες στα καφενεία και τα παιδιά με τα ποδήλατα στις γειτονιές. Τα ξυπόλητα κορίτσια με τα λυτά μαλλιά και τα κοκκινισμένα μάγουλα. Οι πατημασιές στην άμμο. Το ξεφύλλισμα ενός καινούριου βιβλίου. Το σιγομουρμούρισμα του πιο χαρούμενου τραγουδιού. Οι σχηματισμοί στον ουρανό τις νύχτες με ξαστεριά. Ένα τσιγάρο την ώρα της ανατολής. Οι νύχτες με πανσέληνο. Οι άυπνες νύχτες.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.