Τα τελευταία χρόνια, το Facebook έχει κατακλύσει για τα καλά τις ζωές μας. Φωτογραφίες, τραγούδια, συναισθήματα, γάμοι, χωρισμοί, γεννητούρια και κηδείες, όλα κοινοποιούνται με περισσή χαρά, πιστεύοντας ότι η καθημερινότητά μας ενδιαφέρει τους διαδικτυακούς φίλους μας.

Τα στάτους δίνουν και παίρνουν, ενώ πολλές φορές μαζευόμαστε παρέες σε τοίχους και σχολιάζουμε όλοι μαζί, αντί να βγούμε για ένα καφέ να πούμε τις μαλακίες μας σαν άνθρωποι.

Καλά μέχρι εδώ, έχουμε αποδεχτεί την ηλιθιότητά μας, τη διασκεδάζουμε και λίγο, περνάει ευχάριστα η μέρα. Μια ζωντανή και αναπτυσσόμενη κοινωνία προφίλ, ζει, τρέφεται και αναπαράγεται.

Μιας και έχουμε την τύχη να ανήκουμε στη γενιά που πρωταντίκρισε το Facebook, θα είμαστε και οι πρώτοι που θα φύγουν απ’αυτό. Δηλαδή όχι μόνο από το ίντερνετ, αλλά και από τον πραγματικό κόσμο. Κοινώς, θα τα κακαρώσουμε, θα ψοφήσουμε, θα δούμε τα μανιτάρια από μέσα, θα μας φαν τα ψάρια, θα γίνουμε κοπριά στα λάχανα και καταλάβατε τι θέλω να πω.

Φανταστείτε λοιπόν, πώς θα είναι ο τόσο αγαπημένος μας φεισμπουκόκοσμος σε εκατό χρόνια από σήμερα (βάζω τόσα για να μη λέτε απαισιόδοξη, γνωρίζω ότι δεν είμαστε υπεραιωνόβιοι ακόμα).

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος κοινωνικών συνδιαλλαγών, θα έχει μετατραπεί σε μία απέραντη κοιλάδα νεκρών προσώπων. Online νεκροταφείο και δε συμμαζεύεται. Θα μπαίνουν τα εγγόνια μας να δούνε την αρχαία τεχνολογία των γέρων τους και θα προβάλλονται ολογράμματα στους τοίχους τους με εικόνες παλιών χρηστών. Ο πεθαμένος θείος Τάκης, η αιωνία-της-η-μνήμη γιαγιά Καλλιρρόη και ο ελαφρύ-να-είναι-το-χώμα-που-τον-σκεπάζει σκύλος που είχα στον νηπιαγωγείο.

Και δεν είναι μόνο το μακάβριο του πράγματος. Άντε, πες ότι αυτό δεν πειράζει και τόσο, αφορμή να θυμούνται οι συγγενείς τη γαματοσύνη του αποθανόντος. Το ότι θα μείνει για πάντα στο ίντερνετ και με ελεύθερη πρόσβαση από γενιές απογόνων μου η φωτογραφία που κάνω το πρώτο μου τσιγάρο, είναι αυτό που με τρελαίνει. Όσο τρομαχτικό είναι για μένα να δουν κάποτε τα παιδιά μου τι έκανα πριν απ’αυτά, άλλο τόσο επώδυνο είναι για τα αγαπημένα πρόσωπα οποιουδήποτε αποθανόντος, να βλέπουν τι έγραψε, πώς πέρασε και πόσο χαρούμενος ήταν.

Όμως, ο φίλος μου ο Μαρκ που προβλέπει για όλα, δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε πώς θα θέλαμε να εξελιχθεί η ύπαρξη της διαδικτυακής μας παρουσίας μετά θάνατον. Μπορεί να διαγραφεί, ή να μετατραπεί σε μία σελίδα «εις μνήμην». Κάτι σαν online μνημόσυνο. Μαζεύονται μια φορά το χρόνο συγγενείς και φίλοι, πίνουν ελληνικό και λικέρ μπροστά στις οθόνες τους, ποστάρουν παλιές φωτογραφίες από τα νεανικά μας χρόνια, συγκινούνται με τα δακρυσμένα emoticons και άμα βρούνε και ηχογραφημένη ψαλμωδία, καταργούμε τα νεκροταφεία μια και καλή.

Συγχωρέστε με φίλοι μου, αλλά μου φαίνεται πολύ γελοίο όλο αυτό. Φυσικά, δεν έχω να προτείνω λύση, γιατί κανείς μας δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το προφίλ του, ούτε φυσικά ξέρει πότε θα πεθάνει για να φροντίσει να το απενεργοποιήσει εγκαίρως.

Οπότε, θα περιοριστώ στο ηλίθιο χιούμορ και θα φαντάζομαι πώς θα είναι ένα μέλλον, που τα φαντάσματα έχουν πια τεχνολογικές γνώσεις και κατέχουν το ίντερνετ και τη λειτουργία του. Το στοίχειωμα θα περάσει σε άλλα επίπεδα, αντί για φώτα που αναβοσβήνουν θα έχουμε like από νεκρά προφίλ και αντί για μπερδεμένα όνειρα με σκόρπια λόγια, ξεκάθαρο, σταράτο inbox κατευθείαν από τους ουρανούς. Με τις υγείες μας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.