Ότι οι γονείς κάνουν λάθη, το ξέραμε. Ότι οι γονείς κάνουν πολλά λάθη κι αυτό το ξέραμε. Και τους δικαιολογούμε με μεγάλη ευκολία, γιατί όπως έχουμε ξαναπει, τα παιδιά δεν τα φέρνει ο πελαργός με οδηγίες  χρήσης στη μασχάλη. Κι αυτοί οι καημένοι, πάνω μας μαθαίνουνε. Γι’αυτό και έχουν το ακαταλόγιστο.

Αλλά, ακόμα και γνωρίζοντας όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα συμπεριφορές και απαιτήσεις που μόνο δικαιολογημένες δεν είναι. Νομικά, ηθικά, ακόμα και κοινωνικά, ο γονιός έχει ευθύνη και υποχρέωση απέναντι στο παιδί του, μέχρι να ενηλικιωθεί. Από ‘κει και πέρα, είναι το ίδιο υπεύθυνο για τον εαυτό του, τις πράξεις και τις συνέπειές τους.

Δυστυχώς όμως, μερικοί γονείς δε λένε να καταλάβουν ότι τα παιδιά δεν αποτελούν ιδιοκτησία τους. Με σημαία το «εγώ σε μεγάλωσα, εγώ σε ταΐζω», ελέγχουν και ορίζουν τις ζωές των παιδιών τους.

Από τις παρέες τους, τις σχέσεις, τις ώρες και τα μαγαζιά που θα κυκλοφορήσουν, τα ρούχα που θα φορέσουν, μέχρι τη δουλειά που θα κυνηγήσουν.

Και δεν είναι μόνο ότι συμβουλεύουν και παραινούν απ’ την πολλή τους την αγάπη και το φόβο μήπως πληγωθεί το σπλάχνο τους. Επεμβαίνουν καίρια και άμεσα. Θα αφήσω απ’ έξω περιπτώσεις που, ακόμα και σήμερα, αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν έχουν βγει από καλτ τηλεοπτικό σόου, οι οποίες  βάζουν λόγια σε σχέσεις, κανονίζουν συνεντεύξεις και γενικά πιάνουν το δράμα απ’τα κέρατα και το φέρνουν σβούρες στο σαλόνι γύρω απ’το κυριακάτικο τραπέζι.

Θα μιλήσω όμως για το πόσο ψυχοφθόρο είναι για έναν ενήλικα, να έχει να αντιμετωπίσει το «αχ  πόσο με απογοητεύεις με τις επιλογές σου, που έγω πάσχισα για να σε μεγαλώσω και να σε κάνω σωστό άνθρωπο» βλέμμα, κρεμασμένο πάνω απ’ το κρεβάτι τους κάθε που κλείνουν τα μάτια.

Μην με παρεξηγείτε. Δεν εννοώ ότι οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο στις σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τη ζωή των παιδιών τους. Άλλα ακόμα κι εκεί, ο ρόλος τους δεν οφείλει να είναι καταλυτικός, αλλά συμβουλευτικός. Και μόνο επειδή τα κίνητρά τους είναι ανιδιοτελή και ει δυνατόν, αμερόληπτα.

Αλλά οι σημαντικές αποφάσεις, απέχουν πολύ από το τι θα φορέσεις και τι ώρα θα γυρίσεις στο σπίτι και με ποιον. Δε νοείται 25 χρονών γαϊδούρια, να ενημερώνουν τη μαμά για το πρωινό τους αυγουλάκι που βγήκε μελάτο, χωρίς να είναι καν δική τους επιλογή.

Φαντάζεστε πόσο δυσλειτουργικός, σε διαπροσωπικό επίπεδο, θα είναι ένας ενήλικας, που έχει μάθει να τηλεφωνεί και να ενημερώνει τους γονείς του την ώρα που θα γυρίσει στο σπίτι του; Ή ακόμα χειρότερα, να μένει ακόμα μαζί τους και να έχουν και οπτική επαφή με οτιδήποτε «ξένο» γι’αυτούς;

Αρχίζουν τις απαγορεύσεις, τις εφόδους και τις απειλές. Και όλα αυτά, επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν ένα πράγμα: Η συμμετοχή στη ζωή του παιδιού τους δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα, είναι προνόμιο. Ό,τι κι αν έχουν προσφέρει, τα παιδιά τους χρωστούν ευγνωμοσύνη, όχι υποτέλεια.

Γι’αυτό, καλοί μου γονείς ανά την Ελλάδα, σκεφτείτε καλά τα λόγια μου. Ξέρουμε ότι θέλετε το καλύτερο για τα παιδάκια σας. Και ξέρουμε ότι θα κάνατε τα πάντα για να τα αποτρέψετε απ’το να πληγωθούν. Ακόμα κι αν καταλήξετε να τα πληγώσετε οι ίδιοι.

Αποφασίστε λοιπόν τι προτιμάτε. Κι αν καταλήξετε ότι είναι καλύτερη επιλογή να φτιάξετε προβληματικούς ανθρώπους που φοβούνται να πάρουν ρίσκα ή να κουνηθούν χωρίς να ανάψετε εσείς το πράσινο λαμπάκι, απ’ το να κινδυνεύσουν να αντιμετωπίσουν μια ενδεχόμενη αποτυχία για λίγο, τι να πω, η δύναμη μαζί σας και με όλους εμάς. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.