Χέρια απλωμένα, πόδια ρημαγμένα, δέρματα σταρένια, βλέμματα περίτεχνα θλιμμένα και η φράση «πάρε ένα χαρτομάντιλο καλέ κυρία δεν έχω να φάω» να επαναλαμβάνεται ανά 2 δευτερόλεπτα.

Παιδική επαιτεία. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατά του παιδιού. Η μεγαλύτερη μπίζνα με μηδενικά έξοδα και αδιανόητα υψηλά κέρδη. Ας μιλήσουν οι αριθμοί.

150.000 παιδιά ζητιανεύουν στην Ελλάδα.

Από 75 ως 230 ευρώ το «μεροκάματο».

‘Eξι με εννέα οι ώρες τη μέρα η «δουλειά».

85 ευρώ τη μέρα συν ποσοστό απ’ τα κέρδη, η ημερήσια ενοικίαση αναπηρικού καροτσιού απ’ τη μαφία.

Τα 2/3 των κερδών του επαίτη παίρνει το «αφεντικό».

Στην πλειοψηφία τους τα παιδιά προέρχονται από Ρουμανία και Βουλγαρία. Το συγκεκριμένο κύκλωμα παιδικής επαιτείας δραστηριοποιείται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες μη εξαιρουμένης της Ελλάδος. Αντικείμενο της δραστηριότητάς τους αποτελεί η παραγωγή εργατικού δυναμικού ειδικά εκπαιδευμένο στην τέχνη της επαιτείας.

Εργάτες του δρόμου εκείνες οι παιδικές ψυχές σκληραγωγούνται από τα γεννοφάσκια τους.

Γι' αυτό γεννιούνται άλλωστε. Για να αυξηθεί το εργατικό δυναμικό. H μητέρα τους αποτελεί αρχικά το μέσο που θα (ανα)παράγει τον νέο εργάτη και  στη συνέχεια τον μάνατζερ. Μανατζάρει τον τρόπο που θα απλώσουν τα παιδιά της το χέρι τους, διδάσκει τις εκφράσεις που θα χρησιμοποιήσουν για να ευαισθητοποιήσουν τον πελάτη και να τον πείσουν να αγοράσουν το προϊόν που πουλάνε.

Τα παιδιά εκείνα πουλάνε φιλανθρωπία.

Η στρατηγική εκπαίδευσης που υποβάλλονται έχει ως εξής. Το αφεντικό αναθέτει στη νεαρή κοπέλα που κυοφορεί, επαίτης ούσα και η ίδια, τον ρόλο της μητέρας-μάνατζερ. Αυτός ο ρόλος ορίζει ότι η μητέρα οφείλει να πάρει το παιδί που θα γεννηθεί στην αγκαλιά και να στηθεί σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης απλώνοντας το χέρι.

Οφείλει επίσης, να  φροντίσει να παραμείνει ήσυχο το μωρό για τουλάχιστον 8 ώρες. Φυσικά και είναι υποχρέωσή της να εξαντλήσει όλα τα μέσα, ώστε να διασφαλίσει ότι το μωρό δε θα κλάψει. Αν χρειαστεί θα το ποτίσει με λίγο αλκοόλ βρε αδελφέ, τι θα πάθει άλλωστε; Στο τέλος της βάρδιας της η νεαρή μητέρα επιστρέφει στο σημείο που θα συναντήσει το αφεντικό για του καταθέσει την είσπραξη της ημέρας.

Day in day out η μπίζνα καλά κρατεί και το μωρό γίνεται ένας πρώτης τάξεως παιδί επαίτης από κούνια.

Δεν θεωρεί ότι στερείται των βασικών του ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς έχει πλήρη άγνοια αυτών. Δικαίωμά του θεωρεί την εργασία του ζητιάνου.

Από την πλευρά της η μητέρα επίσης θεωρεί, πως επιτελεί ορθά τον ρόλο της εφόσον έτσι έχει γαλουχηθεί και η ίδια.

Εσύ, πολίτη της δυτικής κοινωνίας, δείχνεις οίκτο απέναντι στο ρακένδυτο παιδάκι που ζητιανεύει για να αγοράσει παπούτσια και να ντύσει τα γυμνά του ποδαράκια. Λυπάσαι τη μητέρα που εκλιπαρεί για λίγο γάλα.

Εσύ, που θα τους δεις να ζητιανεύουν, είσαι ο ενδεχόμενος πελάτης. Δίνοντας τον οβολό σου θαρρείς πως έχεις πράξει ορθά και η συνείδησή σου σε στέφει φιλάνθρωπο. Η αλήθεια, όμως, είναι πως στην περίπτωση της παιδικής επαιτείας δεν γίνεσαι φιλάνθρωπος, αλλά πελάτης αυτής της άριστα δομημένης επιχείρησης.  

Συντηρείς την παιδική εκμετάλλευση με τον χειρότερο τρόπο, τροφοδοτώντας την. Δείχνεις ανέχεια στην πιο μαζική εκμετάλλευση παιδιού που έχει καταγραφεί.

Οι αρχές κατά καιρούς έχουν κάνει απέλπιδες προσπάθειες να καταπολεμήσουν το φαινόμενο φτάνοντας στους εγκεφάλους αυτού του δουλεμπορίου. Όσες συλλήψεις κι αν έχουν γίνει, κυρίως στο Λονδίνο, δεν υπήρξαν αρκετές για εξαλειφθεί το φαινόμενο. Έχουν κατασχεθεί βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα και φυσικά όπλα σε Ρουμανία και Βουλγαρία, όπου εδρεύουν τα κεντρικά κεφάλια, αλλά η επιχείρηση δεν πτοείται τόσο εύκολα.

Ίσως, τελικά, ο τρόπος καταπολέμησής του να είναι στο χέρι σου.

Σταμάτα, λοιπόν, να εθελοτυφλείς. Πάψε να στηρίζεις την παιδική επαιτεία.

Αν από σήμερα ξεκινήσει μία εκστρατεία κατά της παιδικής επαιτείας και ποτέ ξανά δεν δώσει κανένας ούτε 50 λεπτά σε αυτά τα παιδιά, αυτόματα παύουν να είναι παραγωγικά για το αφεντικό τους.

Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε ως πολίτες ώστε να δώσουμε σε αυτά τα παιδιά πίσω την χαμένη αθωότητά τους. Δεν είναι σκληρό, είναι απαραίτητο. Και για όσους ακόμα δεν έχουν πειστεί αρκεί να αφιερώσουν τρεις ώρες από τον χρόνο τους, για να δουν την πραγματικότητα μέσα από το πρίσμα του Ε.Κουστουρίτσα.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.