Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν ταχύτατα, γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό στους γονείς, το γεγονός πως θα είναι σχεδόν αδύνατο πλέον, να τα κρατήσουν κοντά τους. Εις τα εξωτερικάς μάλιστα, αυτό θεωρείται δεδομένο και σπάνια ακολουθείται από κλάματα, λυγμούς και οικογενειακούς σπαραγμούς, που ίσως εμείς εγχώρια να έχουμε συνηθίσει. Όλα οδεύουν προς μια φυσική πορεία και εξέλιξη. Με βάση αυτόν τον κανόνα λοιπόν και το βλαστάρι της οικογενείας, θα εγκαταλείψει κάποια στιγμή την οικογενειακή θαλπωρή και θα ανοίξει τα φτερά του, για να ανακαλύψει το άγνωστο.

Ο χρόνος και η αιτία είναι άσχετα του αποτελέσματος. Είτε αυτή η ξαφνική φυγή προκύψει λόγω σπουδών, δουλειάς ή σχέσης, είτε από προσωπική ανάγκη, αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι το ίδιο σε κάθε περίπτωση. Και τι είναι αυτό που ακολουθεί; Η νοσταλγία. Ναι δεν θέλω να σας ψυχοπλακώσω και να πιάσουμε τα χαρτομάντιλα, κρίμα θα είναι, γιατί μπαίνει σιγά, σιγά και η άνοιξη και πρέπει να χαμογελάμε πιο πολύ, όμως δεν μπορώ να παραβλέψω την αλήθεια.  

Και η αλήθεια είναι πως όταν αφήνεις το σπίτι, πάντα έρχεται να καλύψει το κενό η νοσταλγία. Το κενό που υπάρχει και από τις δύο πλευρές, γιατί μην ακούς αυτά που λένε οι δικοί σου. Πως τώρα που έφυγες δηλαδή, έχουν την ησυχία τους και σκέφτονται να μετατρέψουν το δωμάτιο σου σε γυμναστήριο ή playroom. Φλυαρίες της στιγμής είναι αυτά, για να μην πάρεις χαμπάρι πόσο τους έχεις λείψει. Κάνε το τεστ και γύρνα σπίτι, έτσι για επίσκεψη και θα βρεις το δωμάτιο όχι μόνο ίδιο και απαράλλακτο, αλλά ξεσκονισμένο και σκουπισμένο σα να ήσουν εκεί.

Τους λείπεις πολύ, όπως και εσένα σου λείπουν. Έλα παραδέξου το μην το παίζεις βράχος. Όταν είσαι μόνος σου, σε ένα άδειο από κόσμο σπίτι, πιάνεις τον εαυτό σου να αναπολεί τις μέρες που είχες μπουχτίσει από την συμβίωση και έψαχνες ένα μέρος να ηρεμήσεις. Και τώρα αυτές οι μέρες σα να μην σου φαίνονται πια τόσο άσχημες.

Μη σου πω ότι τις νοσταλγείς κιόλας. Νοσταλγείς τη γκρίνια της μάνας, γιατί δεν έφαγες αρκετά ή γιατί έφαγες πολύ. Γιατί δεν πήρες ζακέτα και γιατί ξέχασες το φως του μπάνιου ανοιχτό. Σου λείπουν τα γέλια που ρίχνατε όταν παλεύατε για το τηλεκοντρόλ και οι Κυριακές που τρώγατε όλοι μαζί παρέα.

Και ξέρεις πότε σου λείπουν ακόμη περισσότερο; Όταν αρχίζεις να τα καταφέρνεις μόνος σου. Όταν πλύνεις τα ρούχα σου, χωρίς να βγουν τα μισά κίτρινα και τα άλλα μισά ροζ. Όταν ξανά συντονίσεις όλα τα κανάλια στην τηλεόραση, γιατί ήρθε και το νέο ψηφιακό σήμα. Τότε που θα τηγανίσεις κεφτεδάκια, χωρίς να χρειάζεται να φορέσεις ολόσωμη φόρμα προστασίας από καψίματα. Αυτή είναι η πιο δύσκολη στιγμή. Θα πεις πως τα κατάφερες, γιατί σε προετοίμασαν σωστά για να το κάνεις.

Τότε όλη η γκρίνια ξαφνικά, θα αποκτήσει νόημα και θα δεις πως δεν ήταν και τόσο καταπιεστικά τα πράγματα όσο πίστευες. Ένα παράπονο θα σε πιάσει επίσης και για όσα δεν θα μπορέσεις να κάνεις. Α, να τα λέμε και αυτά με το όνομά τους. Θα πεθυμήσεις τις στιγμές που δεν είχες ιδέα του τι εστί υποχρέωση και πάντα κάποιος άλλος έβγαζε το φίδι από την τρύπα για σένα. Θα σου λείψουν το σπιτικό ζεστό φαγητό, το μαλακό σου κρεβάτι σίγουρα, μα περισσότερο η αγκαλιά και η επικοινωνία.

Γιατί ακόμη και η σιωπή στο σπίτι είναι μια επικοινωνία. Η συγκατάβαση όλων στο «κάνε αυτό που θες και εγώ είμαι εδώ όταν με χρειαστείς». Αλλάζουν οι ισορροπίες όταν φεύγει το παιδί από το σπίτι. Πολλοί γονείς συνηθίζουν να λένε «έφυγες και έφυγε το γέλιο από εδώ μέσα, μείναμε μόνοι γέροι και κατσούφιδες». Άλλοι πάλι κοιμούνται με τα βρεφικά αρκουδάκια στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι και άλλοι φτιάχνουν κολάζ από φωτογραφίες γέννησης μέχρι και τώρα, για να έχουν να θυμούνται.

Κάπως έτσι γίνεται η μετάβαση στην ωριμότητα. Τα παιδιά μαθαίνουν να ζουν χωρίς τους γονείς και οι γονείς προσαρμόζονται σε μια καθημερινότητα χωρίς παιδιά. Τελικά αυτό που κρατάει τους δεσμούς είναι η νοσταλγία. Αυτή μας θυμίζει τις καλές στιγμές που επιθυμούμε να ξαναζήσουμε. Ενεργοποιεί το συναίσθημα και τις αναμνήσεις και μας βοηθά να καταλάβουμε πόσο ανάγκη έχουμε τα δεδομένα, όταν αυτά, γίνονται ζητούμενα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.