Φοιτήτρια στο δεύτερο έτος και όμως ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα στη γραμματεία της σχολής, με μια χούφτα χαρτιά στα χέρια μου. Συμπλήρωνα και έγραφα μπρος και πίσω. Κύκλωνα και μουτζούρωνα τις αιτήσεις για τη λέσχη και την εστία. Διάβαζα με προσοχή τα κριτήρια που είχε το κάθε χαρτί και τα αντιστοιχούσα με τα δικά μου δικαιολογητικά. Ευτυχώς, το δικαίωμα της δωρεάν σίτισης το είχα κατοχυρώσει. Δεν μπορούσα να πω όμως και το ίδιο, για τη θέση μου στη φοιτητική εστία. Εκεί οι προϋποθέσεις είναι πολλές και για καθετί που έχεις παίρνεις και από ένα βαθμό.

Πόσο αστείο και ταυτόχρονα τραγικό μου είχε φανεί τότε. Είναι λες και το κράτος σε επαινεί που έχεις χωρισμένους γονείς, με μικρό ετήσιο εισόδημα και σε έχουν χτυπήσει όλα τα στραβά της μοίρας. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα δύο εβδομάδες αργότερα, (κανείς δεν νοιάστηκε πού μέναμε τόσο καιρό), είχα πιάσει μόνο 6 βαθμούς και η τεραστίων διαστάσεων ουρά, που υπήρχε έξω από το γραφείο του υπεύθυνου στέγασης, είχε 8 με 10.

Όπως ήταν φυσικό οι θέσεις έπρεπε να καλυφθούν από τα παιδιά που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη και όσο και αν ζορίστηκα στην πορεία, το θεώρησα απολύτως δίκαιο. Μετά από μια εβδομάδα που βρέθηκα πάλι στη γραμματεία για την ενεργοποίηση της κάρτας σίτισης, ο υπεύθυνος φώναζε τα ονόματα, που θα ήταν μαζί στα δωμάτια της εστίας. Τέσσερα χρόνια με συγκάτοικο δεν είναι και άσχημα, σκέφτηκα τότε. Έχεις έναν άνθρωπο να μιλήσεις, να κάνεις πλάκα, μια συντροφιά και μια βοήθεια στα δύσκολα.

Οι φοιτητικές εστίες μοιάζουν με μικρές οικογένειες. Μοιράζεσαι το χώρο σου και συνεπώς το χρόνο σου, με μια βασική ομάδα ανθρώπων. Θέλεις δε θέλεις θα τους μάθεις κάποια στιγμή, θα κάνετε παρέα και θα κολλήσετε. Θα κάνετε πάρτυ όλοι μαζί και ο καθένας στο δωμάτιό του. Θα ανταλλάξετε εμπειρίες και ιστορίες. Μουσικές, μαγειρικές και συνήθειες. Οι εστίες είναι ένα μεγάλο πολυπολιτισμικό καζάνι κινούμενων ορμονών, που έχει άπειρες διαφορές και άλλες τόσες ομοιότητες.

Ακόμη όμως και να ξεπεράσουμε τα προβλήματα που μπορεί να έχει μια εστία αυτή καθαυτή, λόγω παλαιότητας ή ελλιπούς συντήρησης, αυτές οι διαφορές ίσως είναι και το βασικότερό τους μειονέκτημα. Γιατί τι συμβαίνει όταν οι συνθήκες σε έχουν αναγκάσει να μοιράζεσαι το ίδιο δωμάτιο με έναν ακόμη άνθρωπο, τη στιγμή που εσύ δεν ανέχεσαι ούτε το πέταγμα ενός κουνουπιού; Μικρές καθημερινές μάχες και υποχωρήσεις. Κάποια μαθήματα που δεν πέρασες και κάποια άλλα που περάστηκαν με 5, γιατί ο συγκάτοικος έκλαιγε για τη Λένα. Αχ Λένα!

Οι φοιτητικές εστίες χρειάζονται κέφι και ανοιχτό μυαλό. Και κυρίως χρειάζεται να είναι κατοικήσιμες. Να έχουν ζεστό νερό, χώρους για την παρασκευή φαγητού και να έχουν περάσει τους απαραίτητους υγειονομικούς ελέγχους. Αν είναι να ανεχτώ κάτι, ας είναι το μικρό ραδιοφωνάκι της συγκατοίκου που πιάνει μόνο παράσιτα και όχι το κρύο, τις κατσαρίδες και τα παραθυρόφυλλα που δεν ανοίγουν. Μετά από δυο χρόνια σε ένα σπίτι μόνη, κατάλαβα πως δεν είμαι άνθρωπος που θα συγκατοικούσε εύκολα. Τουλάχιστον όχι με έναν τελείως άγνωστο άνθρωπο.

Τα πράγματα έρχονται όπως πρέπει να έρθουν σκέφτομαι τώρα και είναι καλύτερα έτσι. Όσα καλοκαιρινά βράδια όμως, περπάτησα στην παραλιακή και έφτασα μέχρι την παλιά ξενοδοχειακή μονάδα που τώρα έχει μετατραπεί σε εστία, δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα λιγάκι. Βλέποντας σε κάθε μπαλκόνι δύο και τρία άτομα να χασκογελούν, γύρω από απλωμένα ρούχα και μπροστά από πορτοκαλί κουρτίνες, αντιλήφθηκα ότι η εστία είναι κάτι παραπάνω από απλώς ένα μέρος για να μείνεις. Ο μυστικός κώδικάς της, πάντα θα με συναρπάζει και θα με ανατριχιάζει.

Φωτογραφία: popaganda.gr

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.