Σε περίπου δύο εβδομάδες από σήμερα, ξεκινάει το πρόγραμμα των Πανελλαδικών εξετάσεων για το έτος 2014 – 2015. H μόνη λέξη που μπορεί επάξια να περιγράψει αυτή τη ζοφερή περίοδο στη ζωή (σχεδόν) κάθε φοιτητή, είναι η τρέλα. Όχι, δεν είμαι υπερβολική.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις ατόμων που απλώς είχαν την απάθεια στο αίμα τους, η εμπειρία των Πανελληνίων μπορεί να προκαλέσει άπειρες ψυχικές διαταραχές. Όσα χρόνια και αν περάσουν, οι Πανελλαδικές σαν θέμα συζήτησης, θα προκαλούν πάντα τα ίδια ουρλιαχτά με εκείνα που προκάλεσαν τα Insidious 1, 2 και 3 μαζί.

Μπορεί κάποιος να μιλάει επί ώρες για τις αναμνήσεις του σχετικά με αυτό το θέμα, αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν θέλει να το κάνει. Ποιος άραγε θα ήθελε να θυμηθεί τα ατελείωτα ξενύχτια αγκαλιά με μια σακούλα πατατάκια και ένα κιλό οικογενειακό παγωτό; Ποια εγκυμοσύνη και γιορτές, όταν έδινα Πανελλαδικές ήταν σαν να κυοφορούσα δίδυμα, τόσο από θέμα όρεξης, όσο και από πλευράς διαστάσεων. Συμπάσχοντας είχα αποσύρει και εγώ με τη σειρά μου εκείνες τις τρομακτικές στιγμές, σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι του μυαλού μου, όμως είναι κάποια βράδια που επιστρέφουν χωρίς αιτία και τότε θέλω να κλάψω σε μια γωνιά του δωματίου σε εμβρυακή στάση.

Πολλά τα αστεία γεγονότα, με το άγχος να έχει φυσικά την κυρίαρχη θέση. Πόσες φορές είχε τύχει να φτάσω στο σχολείο με ένα συνδυασμό ρούχων που και να τον προσπαθούσα δεν θα τον πετύχαινα τόσο αταίριαστο. Μια φίλη είχε φορέσει την μπλούζα της ανάποδα. Ραφές, καρτελάκια όλα απέξω. Ισχυρίστηκε ότι ήταν για να μην την ματιάζουν, αλλά όλοι κατανοήσαμε σιωπηλά. Δεν χωράνε τέτοιες άχρηστες πληροφορίες και σκέψεις στο κεφάλι όταν δίνεις Πανελλήνιες. Ούτε τα ρούχα, ούτε τα κορδόνια έχουν σημασία, το μόνο που είναι υπολογίσιμο είναι το διάβασμα.

Αμέτρητες ασκήσεις, θεωρίες και άγνωστα κείμενα. Μεταφράσεις, εξισώσεις, αριθμοί και ρήματα που σε κυνηγούν ακόμη και τις νύχτες. Οι νύχτες, πάντα ιδρωμένες. Να πετάγεσαι στις 4 το χάραμα, γιατί ονειρευόσουν πως σου έπεσε εκείνο το κομμάτι από το Ποντιακό που δεν είχες διαβάσει καλά και δώστου επανάληψη μέχρι τις 6. Να έχεις κάνει τη νύχτα μέρα, γιατί μόνο τότε επικρατεί άπνοια μέσα στο σπίτι και να κυνηγάς επί μισή ώρα ένα κουνούπι που σου χαλάει τη συγκέντρωση.

Μέσα στα αυτονόητα της ησυχίας και του «δεν χαλάμε χατίρι στο παιδί, έχει τόσα νεύρα που θα μας σκοτώσει όλους», συμπεριλαμβάνεται βεβαίως, βεβαίως η αμέριστη κατανόηση και εμψύχωση από γονείς, αδέρφια, ξαδέρφια, θείους παππούδες και όλο το συγγενολόι. Τουτέστιν η άμοιρη μάνα ξαγρυπνάει με τα βιβλία αγκαλιά και θυμάται τα παιδικά της χρόνια, ενώ ο καημένος πατέρας τους περιμένει γλαρωμένος, για να κάνει μια βόλτα με το αυτοκίνητο τον υποψήφιο της χρονιάς μπας και τον πάρει ο ύπνος. Οι υπόλοιποι απλώς δεν φέρνουν αντιρρήσεις, για το καλό τους πάντα, και είναι εφοδιασμένοι με χαρτομάντιλα, βιταμίνες και γλυκά.

Το πρόγραμμα γίνεται μια καθημερινή ρουτίνα, αφού υπάρχει παντού. Προγραμματισμένες ώρες ύπνου, διαβάσματος, βόλτας ακόμη και ξεκούρασης. Να φτάνεις στο σημείο να συνδυάζεις το μεσημεριανό με διάλλειμα και να χοροπηδάς ακόμη και αν το menu έχει φασολάκια. Να δοκιμάζεις κάθε βότανο που είπε η θεία Κίτσα στη μάνα σου, γιατί κάνει καλό στη μνήμη και να παίρνεις περισσότερες βιταμίνες και από πρωταθλητή του πένταθλου.

Να κουβαλάς βιβλίο μέχρι και στην τουαλέτα και να σκουντουφλάς σε έπιπλα, γιατί λες με κλειστά μάτια τις μεταφράσεις των Λατινικών. Να σχεδιάζεις καμπύλες και να λύνεις εξισώσεις μέχρι και στις χαρτοπετσέτες, ενώ ταυτόχρονα προσπαθείς με μολύβια και στυλό να απεικονίσεις όσα σου δείχνει το βιβλίο της Φυσικής.

Να προσπαθείς να ηρεμήσεις τον εαυτό σου κάθε φορά που κάποιος καθηγητής τονίζει πως είναι η ευκαιρία σου και πρέπει να τα καταφέρεις, και ύστερα να βάζεις τα κλάματα στο παρκάκι, γιατί απλά πιέζεσαι πιο πολύ από όσο μπορείς να αντέξεις. Και όταν έρχεται η ώρα για να δώσεις το πρώτο μάθημα, να είσαι σαν πρόβατο που πάει στη σφαγή. Χλωμός, ζαλισμένος με ένα στυλό στο χέρι και το καρτελάκι σου, τρεκλίζεις στις σκάλες μέχρι να βρεις την αίθουσα και τη θέση σου.

Σε εκείνα τα λεπτά που περνούσαν μέχρι να πάρουμε τις κόλλες ένιωσα την καρδιά μου να σταματάει πέντε φορές. Ήπια νερό, έκανα αέρα και για μια στιγμή σκέφτηκα να σηκωθώ και να φύγω. Σιχτίρισα το σύστημα που με είχε καθηλώσει σε εκείνη την ξύλινη καρέκλα και για 9 μήνες είχα πάψει να είμαι πια άνθρωπος. Δεν επιτρεπόταν ούτε να αρρωστήσω. Και όταν βγήκα από εκείνη την πρώτη φορά, είδα πως δεν ήταν και τόσο τρομερά τα πράγματα όσο μου τα παρουσίαζαν. Ένα ακόμη διαγώνισμα σαν όλα τα άλλα που έγραφα τόσα χρόνια.

Πολλοί θα πουν πως αυτή η λευκή κόλλα και το θέμα που θα σου τύχει, καθορίζουν όλη σου τη ζωή και πραγματικά θέλουν να το πιστέψεις. Κι όμως, όπως εσύ θα καθορίσεις τι θα γράψεις και τι όχι πάνω σε αυτή τη λευκή κόλλα, έτσι μόνο εσύ μπορείς να καθορίσεις και το μέλλον σου. Οι Πανελλαδικές είναι μια στιγμή από τη ζωή που θα ακολουθήσει και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθείς, τόσο πιο αναίμακτα θα τις περάσεις.  

Μην σκεφτείς ούτε λεπτό «και αν… τότε θα». Ό,τι γίνεται, γίνεται για κάποιο λόγο και ότι δε γίνεται έχει το νόημά του. Προς όλα τα παιδιά που δίνουν το δικό τους αγώνα φέτος, εύχομαι καλή τύχη και δύναμη, μπροστά στα τείχη που θα χτίσει ο εαυτός τους και μόνο. Μετά από αυτές τις δύο εβδομάδες, ακολουθεί ένα υπέροχο καλοκαίρι και όλη σας η ζωή. Οι Πανελλήνιες τότε θα είναι απλώς μια κουκίδα στο χάρτη.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.