Θυμάμαι ακόμη, και ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια, ένα περιστατικό που είχε συμβεί την εποχή που πήγαινα ακόμη σχολείο. Mπόμπιρες τότε, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, τρέχαμε στο προαύλιο, χωνόμασταν στου κήπους και ψάχναμε κάθε γωνιά και τρύπα που είχε το παλιό κτήριο σαν μυστική κρυψώνα. Σκονισμένα ρούχα, λασπωμένα παπούτσια και καμιά δεκαριά ζουζούνια να περπατάνε πάνω μας, επειδή τα είχαμε ενοχλήσει.

Σε μία τέτοια λοιπόν εξερεύνηση, βρήκαμε κάτω από μερικά φύλα τρεις πασχαλίτσες. Καθώς τις χαζεύαμε και τις πειράζαμε βάζοντάς τους εμπόδια με ξυλαράκια, ένας συμμαθητής μας παρατήρησε πως οι δύο από αυτές είχαν τέσσερις μαύρες πιτσιλιές, ενώ η μία είχε τρεις. Και όπως τόσο απλά έκανε αυτή την παρατήρηση, άλλο τόσο πήρε ένα ξυλαράκι και χωρίς ντροπή, χωρίς δεύτερη σκέψη, την έλιωσε. Είπε πως ήταν διαφορετική και δεν του άρεσε. Είχαμε μείνει να κοιτάζουμε χωρίς ανάσα τη σκηνή και ύστερα τρέξαμε στην τάξη και δεν ξαναπλησιάσαμε ποτέ ξανά τον κήπο.

Στα μετέπειτα χρόνια της ζωής μου, έτυχε να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους που είχαν την ίδια συμπεριφορά. Μιλάω φυσικά για τα άτομα που φοβούνται το διαφορετικό. Κανένα ρόλο δεν παίζει η αισθητική και δεν θα τη δεχτώ ως αντεπιχείρημα.

O κοινωνικός αποκλεισμός ατόμων, είναι καθαρός φόβος που ζέχνει από χιλιόμετρα. Ένας φόβος για όσα δεν ξέρουμε και δεν έχουμε το κουράγιο ή τη γνώση να προσεγγίσουμε. Ο φόβος ότι αυτό το διαφορετικό που μας περιβάλλει, μπορεί κάποια στιγμή να αποκτήσει αμέτρητη δύναμη και να μας εκθρονίσει.

Γιατί μέσα στο κεφάλι μας, έχουμε ένα πρότυπο ανθρώπου που θεωρούμε νορμάλ και δεν μας περνάει καν από το μυαλό, ότι μπορεί να είμαστε εμείς οι εξωγήινοι στην όλη ιστορία. Στη σκέψη πως όλος ο κόπος που κάνουμε, για να γίνουμε αρεστοί και αγαπητοί με βάση τα κοινωνικά πρότυπα, μπορεί να πάει χαμένος, απλώς και μόνο επειδή κάτι διαφορετικό έχει υψηλότερη θέση στην καρδιά του κόσμου, χάνουμε το νόημα. Και η ουσία είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας, όπως ακριβώς είναι.

Για αυτό και κρύβουμε με make up τις φακίδες μας και ψάχνουμε κρέμες να εξαλείψουν τα σημάδια. Φοράμε φακούς με χρώμα και βάφουμε τα μαλλιά μας σύμφωνα με τη μόδα. Κάνουμε αυτά που θέλουν οι πολλοί και ξεχνάμε όσα θέλουμε να κάνουμε εμείς.

Στο γυμνάσιο μετά από ένα τρελό καλοκαίρι, επέστρεψα στην τάξη της πληροφορικής φορώντας ένα σκουλαρίκι στη μύτη. Στα 45 λεπτά που διήρκησε το μάθημα, ο καθηγητής εξηγούσε το πόσο αντιαισθητικό ήταν αυτό και ότι το είχα κάνει μόνο και μόνο για να τραβήξω την προσοχή.

Όταν γύρισα σπίτι, έβγαλα το σκουλαρίκι και με κοίταξα στον καθρέφτη. Επί μισή ώρα με παρατηρούσα. Το έβαζα και το ξαναέβγαζα και τελικά κατέληξα πως ήμουν ευτυχισμένη με την εικόνα μου, μόνο όταν το φορούσα και δεν με ένοιαζε καθόλου τι πίστευαν οι άλλοι για αυτό. Πολλές φορές αποκλείουμε το διαφορετικό, γιατί είναι κάτι που δεν μπορούμε να αγγίξουμε. Είναι κάτι που εμείς, δεν θα είχαμε τα κότσια να κάνουμε ποτέ.

Για αυτό και πάντα σέβομαι εκείνους που αποφάσισαν πως θα κυκλοφορούν με μπλε κώμη, ή καλυμμένοι με τατουάζ και σκουλαρίκια, γιατί έχουν τη δύναμη να αποδεχτούν τη διαφορετικότητα που αγαπούν και να φωνάξουν σε όλους «Εδώ είμαι, δείτε με».

Δε θα μπορέσω να συγχωρήσω ποτέ όσους κατέκριναν τα μικρά μου δάχτυλα, ή κορόιδεψαν τη φίλη μου για τα στραβά της δόντια. Δε θα δώσω δίκιο σε κανέναν που δεν σέβεται έναν άνθρωπο με κινητά ή νοητικά προβλήματα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο για κάποιο λόγο. Δεν θα τους βάλω όλους αυτούς στο περιθώριο, γιατί θα είναι σαν να αποδέχομαι την τακτική τους για να κρύψουν το φόβο.

Θα τους αγνοήσω επιδεικτικά, γιατί ξέρω πως δεν έχουν τίποτα ενδιαφέρον να μου προσφέρουν. Τα μεγαλύτερα μαθήματα άλλωστε στη ζωή, τα πήρα από ανθρώπους που ήταν περήφανοι για τη διαφορετικότητά τους.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.