Οι άνθρωποι αναζητούν καθημερινά το «κόκκινο κουμπί», την έξοδο κινδύνου. Ακούνε μουσική, καταπιάνονται με διάφορες ασχολίες, ζωγραφίζουν, βλέπουν ταινίες, διαβάζουν. Δοκιμάζουν τα πάντα σε μια προσπάθεια απόδρασης απ’ την πραγματικότητα.

Ξεχνάνε το πιο σημαντικό όμως, αυτό που έμαθαν και έκαναν από πάντα σχεδόν· ξεχνάνε να γράφουν. Δε μιλάω για λίστες σούπερ μάρκετ και χαζά post it στο ψυγείο «να θυμηθώ να πληρώσω τη ΔΕΗ».

Μιλάω για το γράψιμο, θες να το πεις συγγραφή, βάφτισέ το όπως θέλεις, εγώ θα αποφύγω την ταμπέλα καθώς η λέξη «συγγραφή» συνοδεύεται από ένα βάρος κι εγώ θέλω να σ’ ελαφρύνω.

Δε μοιάζει με τις άλλες τέχνες το γράψιμο. Η τέχνη έχει την τάση να δημιουργεί ελίτ, να κατηγοριοποιεί, απαιτεί ταλέντα, ικανότητες και δεξιότητες.

Δε μπορεί ο οποιοσδήποτε να ζωγραφίσει, να τραγουδήσει, να σχεδιάσει, να σμιλεύσει. Ή για να το διατυπώσω καλύτερα, ακόμα κι αν το επιχειρήσει, σίγουρα δε δίνουμε όλοι την ίδια χροιά και το ίδιο αποτέλεσμα· κι εδώ έρχεται πάλι η ελιτίστικη αναγκαιότητα του ταλέντου.

Το γράψιμο πάλι, αν και είναι τέχνη αναμφισβήτητη και μάλιστα απ’ τις πιο δυνατές, δε θέτει προαπαιτούμενα, δεν διακρίνει τους εραστές της. Για να γράψεις, πέρα από στυλό, χρειάζεσαι μονάχα ένα πράγμα ακόμη· ψυχή.

Όλοι μας γράφουμε ή αλλιώς όλοι μπορούμε να γράψουμε. Γιατί το γράψιμο πέρα από τέχνη, είναι από μόνο του ψυχική αναγκαιότητα και μέσο λύτρωσης.

Είναι η αλήθεια που κρύβεις μέσα σου και δεν μπορείς ποτέ να την εκφράσεις με «λέξεις που θα ακουστούν» με την ίδια μαγεία που θα την αποδώσουν τα «μάτια που θα τη διαβάσουν».

Είναι ίσως που η ψυχή συνδέεται καλύτερα με το χέρι παρά με την γλώσσα.  Εκεί τα συναισθήματα κι οι εικόνες περνάνε αφιλτράριστες, πριν τις «ακούσει» η λογική και τις καταπιεί.

Αν δεν το κάνεις ήδη, άρχισε να γράφεις. Στείλε στο διάολο τις ορθογραφικές, συντακτικές και γραμματολογικές σου αμφιβολίες. Μη γράψεις σωστά, γράψε αληθινά.

Γράψε για να νιώσεις και νιώσε για να γράψεις.

Γράψε για κάποιον κι ας μην το διαβάσει ποτέ, ίσως και να μην χρειάζεται εξάλλου. Οι άνθρωποι ξέρεις σπάνια ακούν, μονό μιλάνε. Κι όταν ακούν, ακούν μονάχα για να σκεφτούν την δική τους απάντηση, δεν σ’ ακούν ειλικρινά. Ίσως να ‘ναι αρκετό λοιπόν να τα γράψεις για να λυτρωθείς εσύ, για να εξαγνίσεις τη ψυχή σου· κι ας μη βρουν ποτέ τον παραλήπτη τους τα γράμματα αυτά.

Γράψε για όσα αγαπάς κι όσα σιχαίνεσαι. Για τα πιο τρελά όνειρά σου, τους πιο μεγάλους φόβους σου. Γράψε τις βαθιές επιθυμίες σου, για όλα αυτά που ντρέπεσαι να πεις, που φοβάσαι ως κι εσύ να ακούσεις. Δώσε μορφή στα ουρλιαχτά μες στο κεφάλι σου.

Γράψε τα λάθη σου, τις αστοχίες σου, μίλα στο χαρτί για όλα αυτά που μετάνιωσες, που έχασες και θέλεις πίσω. Το χαρτί ξέρει να ακούει.

Σκάψε μέσα σου και βρες όλα αυτά που κρύβεις βαθιά κι ύστερα πιάσε μολύβι και χαρτί και λέξη με τη λέξη, σελίδα με τη σελίδα, κόψε τα δεσμά που φυλακίζουν τις σκέψεις σου κι απελευθερώσου.

Κι ύστερα; Ύστερα καταχώνιασέ τα στα πιο απόκρυφα μέρη. Κλείδωσέ τα σε συρτάρια, κράτα κρυφή την ύπαρξή τους, μην αφήσεις τα αδιάκριτα βλέμματα να τα λερώσουν. Μοιράσου τα μόνο αν είσαι σίγουρος πως θα πέσουν στα σωστά μάτια.

Τα κείμενα που γράφεις για τον εαυτό σου, αυτά μονάχα κρύβουν την αλήθεια σου. Γι’ αυτό λοιπόν να γράφεις πάντα για τον εαυτό σου, τότε μόνο θα ξέρεις πως γράφεις καλά.

Διάβαζέ τα κάθε μέρα ή μην τα διαβάσεις και ποτέ ξανά. Το γράψιμο θα ‘χει εκπληρώσει τον πολύτιμο σκοπό του, θα σου ‘χει προσφέρει την κάθαρση αυτή που τόσο ονειρευόσουν, δίχως να το καταλάβεις.

Το γράψιμο λοιπόν είναι η πιο φθηνή μα κι η πιο ουσιώδης μορφή ψυχανάλυσης.  Είναι η φωνή που κρύβεις μέσα σου και την κρατάς σιωπηλή. Είναι η ανόθευτη πραγματικότητά σου, χωρίς καλούπια κι ωραιοποιήσεις. Άρχισε να γράφεις και τότε θα γνωρίσεις τον εαυτό σου.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.