Ο πρώτος σημαντικός σταθμός, το πρώτο μεγάλο μεταβατικό στάδιο στη ζωή ενός νέου ανθρώπου είναι το πέρασμα από τη σχολική στη φοιτητική ιδιότητα.

Η φοιτητική ζωή πέρα από το πρωτεύων αλλά και συχνά λησμονημένο στοιχείο της εκπαίδευσης, εκμάθησης και ειδικής ή επιστημονικής κατάρτισης, έχει ένα ακόμα σπουδαίο χαρακτηριστικό· τη δημιουργία μιας νέας βάσης, μίας καινούργιας ζωής.

Είναι η χαρά εκείνη η ανείπωτη, το άγχος κι η ανησυχία που συνοδεύει πάντα κάθε νέο ξεκίνημα. Είναι η ανταμοιβή κόπων κι αυστηρού προγραμματισμού, θυσιών, ψυχολογικής και σωματικής πίεσης κι ανασφαλειών. Είναι η ηθική αποζημίωση και το χαμόγελο υπερηφάνειας των δικών σου ανθρώπων.

Με τα εφόδια αυτά, το «φόβο» της αρχής εκ του μηδενός κι ένα ακόμα σημαντικό σημείο -την απεριόριστη ελευθερία-, ξεκινά λοιπόν ο φοιτητής να σχεδιάζει βήμα βήμα τη δική του, ολόδική του ζωή.

Δεν είναι το σπίτι, δεν είναι ο χώρος, δεν είναι η πόλη· που θα φαντάζει πάντα ως ο ιδανικός προορισμός είτε είναι η επιβλητική πρωτεύουσα, η κατά κοινή παραδοχή πανέμορφη Θεσσαλονίκη, είτε η πιο μικρή κι απομακρυσμένη επαρχία.

Είναι όλα αυτά μαζί. Είναι το «μου» που έρχεται και κολλάει τέλεια δίπλα σε κάθε λέξη. Το «σπίτι μου», «ο καναπές μου», «η κούπα μου».

Είναι τα καμένα τυροπιτάκια στις τρεις το πρωί, η επιτυχής αντικατάσταση της πρώτης καμένης λάμπας, είναι τα κουτάκια μπύρας πεταμένα στο πάτωμα, η αποτυχημένη απόπειρα να βάλεις πλυντήριο και η ροζ μπουγάδα.

Είναι τα γέλια με φίλους ως τα ξημερώματα, τα αμέτρητα μπουκάλια κρασί (και βότκας και τζιν, φοιτητής είσαι· θα πιεις λίγο παραπάνω), είναι ο σπιτικός ναργιλές κι η  πρώτη μακαρονάδα που κατάφερες να μαγειρέψεις αξιοπρεπώς.

Είναι ο έρωτας που πρώτη φορά γνώρισες σ’ αυτή τη μορφή· την ολοκληρωμένη. Είναι η πρώτη φορά που μπορείς να κοιμάσαι και να ξυπνάς στην αγκαλιά ενός ατόμου. Να περνάς μαζί του εικοσιτετράωρα ολόκληρα μέσα στο σπίτι και να μην τον βαριέσαι, να μαγειρεύετε μαζί, να κάνετε σεξ κάθε ώρα, σε κάθε γωνία, επιφάνεια κι έπιπλο του σπιτιού.

Είναι τα ξενύχτια κρεπαλιάσματος και τ’ άλλα· εκείνα του διαβάσματος για την εξεταστική. Ανάμεσα στα πεινασμένα κουνούπια και την αφόρητη ζέστη του Ιούνη ή τη βαρεμάρα και την τάση για χουχούλιασμα του Φλεβάρη.

Είναι αυτή η γκρίνια και το παράπονο που ξεπερνά πάντα σε χρονική διάρκεια αυτή του διαβάσματος. Τα πρωινά εκείνα που πήγες αδιάβαστος να δώσεις με την ελπίδα ενός θαύματος ή ενός ξηγημένου συμφοιτητή που θα βοηθήσει, τ’ άλλα που έκλεισες το ξυπνητήρι και είπες «δε γαμιέται, καλός μήνας κι ο Σεπτέμβρης» κι αυτά που έφυγες μ’ ένα χαμόγελο ικανοποίησης απ’ την αίθουσα όταν το ξενύχτι πάνω απ’ τα βιβλία και τις σημειώσεις έπιασαν τόπο.

Είναι ο καφές στο κυλικείο της σχολής, τα πηγαδάκια στα διαλλείματα ή και κατά τη διάρκεια του μαθήματος, οι καινούργιοι φίλοι ή για να είμαστε σωστοί, οι εκατοντάδες καινούργιοι γνωστοί που ξετρυπώνουν από παντού κι οι προσκλήσεις για πάρτυ που δεν τελειώνουν ποτέ.

Είναι τα βράδια στα μαγαζιά που τα λεφτά των κοινοχρήστων έγιναν σφηνάκια και το τρέξιμο απ’ το ένα μπαρ στο άλλο, ολυμπιακό άθλημα. Ή τα άλλα τα καλύτερα κατ’ εμέ, εκείνα τα πάρτυ στο σπίτι με καλούς φίλους και φθηνό κρασί.

Είναι όλα αυτά που σου λείπουν τόσο όταν μετά από ν, ν+2 ή ν+ν χρόνια αποκτήσεις το πολυπόθητο πτυχίο κι αναγκαστείς να εγκαταλείψεις. Δεν είναι ποτέ αρκετή η φοιτητική ζωή γιατί είναι απλά η πιο ξέγνοιαστη περίοδος της ζωής σου, η πιο ελεύθερη, η πιο δική σου.

Και φτάνει η στιγμή που δεν παίρνει άλλη παράταση λοιπόν και η επιστροφή στα πάτρια εδάφη μοιάζει η μόνη επιλογή. Πώς εγκαταλείπεις τη ζωή που έχτισες μόνος σου; Το σπίτι σου, το χώρο σου, την πόλη που ερωτεύτηκες.

Τίποτα απ’ όλα αυτά όμως δε θα σου λείψει τόσο, όσα τ’ άτομα που γνώρισες κι αγάπησες. Όσο κι αν δένονται οι άνθρωποι με τοπία ή αντικείμενα και συνήθειες, τίποτα δε συγκρίνεται με το ανθρώπινο δέσιμο. Κι όσο κι αν οι υποσχέσεις αγάπης και φιλίας επικαλούνται πως είναι υπεράνω απόστασης, αυτή πάντα κρύβει έναν τρόπο να τις φθείρει.

Το πατρικό σου σπίτι και το εφηβικό σου δωμάτιο κάποιες στιγμές φαντάζει με φυλακή, οι ρυθμοί αβέβαιοι, η πόλη και τα πρόσωπα τόσο οικεία, κι όμως τόσο άγνωστα. Τάσεις φυγής, κατάθλιψη, απογοήτευση, άρνηση της πραγματικότητα, άρνηση απέναντι στη  νέα σου ζωή.

Όλα αυτά θα τα νιώσεις κι είναι λογικό, είναι απλά μία καινούργια πρόκληση, είναι η νέα ζωή, είναι όμως η δική σου νέα ζωή. Πάρε μερικές βαθιές ανάσες, αποδέξου την αλλαγή κι αγκάλιασε την. Κι όλα στο τέλος θα πάνε καλά· μπορείς ακόμα εξάλλου να καις τυροπιτάκια και να πίνεις φθηνό κρασί.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.