Έντονη καθημερινότητα, ρυθμοί που συνεχώς επιταχύνονται, απαιτήσεις επαγγελματικές, οικογενειακές και κάθε είδους τρύπα που οφείλεις άμεσα να κλείσεις· μια ζωή τουλάχιστον απαιτητική.

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει πάψει εδώ κι αιώνες να διαδραματίζει μονάχα ένα ρόλο. Γονιός, παιδί, αδελφός, σύντροφος, συνάδελφος, φίλος, αποτελούν μονάχα λίγα από τα κοινωνικά πρότυπα, με τα οποία οφείλει να εναρμονίζεται. Γύρω του, και, περισσότερο, μέσα στο μυαλό του, η απόσταση ανάμεσα στην τάξη και το χάος λιγοστεύει, κι η διαχείριση της λεπτής ισορροπίας απαιτεί συνεχώς την προσοχή του.

Όσο λοιπόν οι ρόλοι που καλείσαι συνεχώς να εναλλάσσεις ή και, ταυτόχρονα, να παίζεις, ανοιγοκλείνουν τους διακόπτες μες στο μυαλό σου, υπάρχουν φορές που το «σύστημα» καταρρέει ή παρουσιάζει κάποιες επιπλοκές.

Οι πιο ακίνδυνες ονομάζονται «τικ»- ή. σε απλά ελληνικά. «μυοσπάσματα».  Αν κι ο όρος είναι αρκετά κοινός και διαδεδομένος, ελάχιστοι γνωρίζουν τι ακριβώς είναι ένα τικ, πόσο μάλλον πώς προκαλείται ή πώς αντιμετωπίζεται.

Προφανώς, λόγος γίνεται για ασυνείδητες συσπάσεις κάποιου μέρους του σώματος με επαναληπτικό χαρακτήρα. Συνοπτικά θα μπορούσαμε να τα διακρίνουμε σε κινητικά και φωνητικά. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν κινήσεις όπως τ’ ανοιγοκλείσιμο των ματιών, το τίναγμα του κεφαλιού, το ανασήκωμα του ώμου ή οι μορφασμοί του προσώπου και καθάρισμα του λαιμού, ενώ στη δεύτερη το ρούφηγμα της μύτης ή οι ασυναίσθητες κραυγές.

Τα τικ, αν και από ιατρικής πλευράς αποτελούν μία αθώα κατάσταση νευρωσικού τύπου, μπορούν να προκαλέσουν όχι και τόσο αθώες συνέπειες στην ποιότητα ζωής ενός ατόμου. Ο πάσχων γίνεται συχνά αντικείμενο προσοχής και χλευασμού, με τις κοινωνικές του σχέσεις να δυσκολεύουν, και, συχνά, θέματα αυτοεκτίμησης να του δημιουργούνται.

Τα τικ κυρίως αφορούν τα παιδιά- ή, μάλλον, ξεκινούν απ’ την παιδική μας ηλικία, καθώς πολλά από αυτά μας συντροφεύουν στο πέρασμα του χρόνου. Τα περισσότερα εγκαταλείπονται μετά την εφηβεία, αν και τα πιο κοινωνικά αποδεκτά μπορεί και να μη μας εγκαταλείψουν ποτέ. Μέσα σε αυτά, ο βασιλιάς των τικ, η ονυχοφαγία καθώς κι η ενασχόληση με τα μαλλιά.

Η σχέση τους με το άγχος είναι προφανής, καθώς εμφανίζονται κι επιδεινώνονται σημαντικά σε συνθήκες στρες κι έντασης. Αντιπροσωπεύουν έναν τρόπο εξωτερίκευσης άγχους κι είναι αναμενόμενο να επανεμφανίζονται ή να εντείνονται σε «πιεσμένες» περιόδους.

Τα τικ δε χρήζουν ιατρικής παρέμβασης και θεραπείας, καθώς θεωρούνται μία «κακή» αλλά αθώα συνήθεια. Στην πιο ακραία μορφή τους, μιλάμε για το σύνδρομο του Tourette. Το όνομά του πήρε απ’ τον Georges Gilles de la Tourette, ο οποίος το 1885 τα χαρακτήρισε νευρολογική πάθηση, κι αποσαφήνισε ότι δεν αποτελούν πάντα μια απλή ιδιοτροπία του χαρακτήρα. Το σύνδρομο των πολλαπλών τικ, λοιπόν, φέρει το όνομά του κι είναι η σοβαρότερη μορφή που μπορούν να προσλάβουν.

Ένα ή περισσότερα, προσωρινά ή σταθερά στο χρόνο, τα τικ δεν παύουν να είναι στοιχεία του χαρακτήρα μας. Καιρός λοιπόν να τα αγαπήσουμε και να τα αγκαλιάσουμε ως μία ακόμη γοητευτική μας ατέλεια.

Συνήθειες, όπως το τράβηγμα των βλεφαρίδων, για τις γυναίκες κυρίως, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τέτοια χρόνια τικ, μπορούν να οδηγήσουν σε μη αναστρέψιμες βλάβες, όπως μόνιμη απώλεια βλεφαρίδων- μιλώ εκ πείρας, ως παθούσα.

Ίσως λοιπόν αντί να αφήνουμε το άγχος να μας κυριεύει, διασκεδάζοντας με τους φίλους του, τα τικ, να αφήναμε, που και που, και το χάος να κάνει αυτό το πάρτι που τόσο επιθυμεί μες στο μυαλό μας.

Άλλωστε και το ίδιο το χάος είναι μία τάξη- μόνο που εμείς αδυνατούμε να την κατανοήσουμε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.