Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω ή να εξηγήσω σ’ αυτόν τον κόσμο. Όχι, δεν είναι ότι είμαι χαζή –έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον– είναι που αυτός ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος, χωρίς αυτό να του προσθέτει κανένα θετικό χαρακτηριστικό καθώς η ομορφιά παρέα με την ευτυχία, κρύβονται στα απλά.

Πέρα από κάθε τεχνολογικό επίτευγμα που έχει δημιουργηθεί σ’ αυτόν τον πλανήτη, αυτό που με δυσκολεύει πραγματικά στο χειρισμό και την ανάλυσή του, αυτό που ποτέ δε θα μπορέσω να καταλάβω πώς λειτουργεί είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

Προφανώς ο ανθρώπινος νους (όπου αυτός ενυπάρχει βέβαια) είναι μοναδική περίπτωση κάθε φορά, έχει τους δικούς του μυστικούς κώδικες. Σκέφτεται και πράττει λοιπόν με έναν τρόπο που ο ίδιος του ο εαυτός του επιβάλλει και συχνά ούτε αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει.

Όσο όμως κι αν αντιλαμβανόμαστε ή μάλλον δεν αντιλαμβανόμαστε τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τόσο μπορούμε και τις κατατάσσουμε σε ορισμένες κατηγορίες, οι οποίες χαίρουν μεγάλης αναγνωσιμότητας, όχι όμως κι απαραίτητα αποδοχής.

Δυστυχώς δεν είναι μόνο μία η αρνητική κατηγορία ανθρώπων καθώς έχουν φροντίσει να βρουν πολλούς τρόπους να μας απογοητεύουν καθημερινά. Τσιγκούνηδες, αχάριστοι, συμφεροντολόγοι, εγωιστές, απ’ όλα τα κακά έχει ο μπαξές.

Ο λόγος όμως δεν αφορά καμία από αυτές τις ομολογουμένως όχι λατρεμένες κατηγορίες. Ο λόγος για τη δική μου αγαπημένη κατηγορία ανθρώπων που «μισώ». Μιλάω για εκείνους που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους, που δε διαφωνούν σχεδόν ποτέ κι αν ακόμη το κάνουν, θα τρέξουν να μαζέψουν τη δική τους αντίθετη γνώμη μη προκύψει κανένας καβγάς και χάσουν την τόσο πολυπόθητη συμπάθεια που τους τρέφουν.

Είναι πολλοί και κυκλοφορούν ανάμεσά μας, είναι χλιαροί κι αδιάφοροι κι όμως επικίνδυνοι. Έχουν τόσο έντονα αναπτυγμένη την ανάγκη για αποδοχή κι επιβεβαίωση που πλάθουν το χαρακτήρα τους ανάλογα με τα άτομα που τους πλαισιώνουν.

Για την ακρίβεια, η λέξη προσωπικότητα αποτελεί μια μάλλον άγνωστη για αυτούς έννοια. Λογικό αν αναλογιστείς πως η προσωπικότητά σου είναι αυτή που θα σου χαρίσει ανθρώπους στη ζωή σου, είναι όμως επίσης αυτή που θα τους απομακρύνει κιόλας. Κι είναι τώρα να ρισκάρεις να χάσεις κάποιους «υποστηρικτές» μόνο και μόνο γιατί ξεπερνάνε τα όρια της ηθικής σου ή απέχουν χιλιόμετρα απ’ την προσωπική σου εικόνα περί αισθητικής;

Ο άνθρωπος αυτός, ο ανασφαλής όπως θα τον χαρακτήριζε ένας ψυχολόγος είναι διατεθειμένος να κάνει ή να μην κάνει το οτιδήποτε προκειμένου να είναι αρεστός.

Θα ακούσει Μάριο Φραγκούλη γιατί ακούει ο «φίλος» Α, του αρέσουν όμως κι οι RHCP γιατί τους ακούει ο «φίλος» Β, θα πάει όμως και στα μπουζούκια να κελαηδήσει με τον Παντελίδη γιατί είναι γενικά της μόδας.

Είναι Παναθηναϊκός αλλά θα γίνει Ολυμπιακός αν είναι και το γκομενάκι· στην πλειοψηφία της βέβαια η λογική αυτή του παραλόγου συναντάται σε γυναίκες κι αποτελεί μια απ’ τις συμπεριφορές αυτές που δε με κάνουν να νιώθω και πολύ περήφανη για το φύλο μου.

Δεν είναι αριστερός, ούτε δεξιός, αποφεύγει την πολιτική ταυτότητα, όπως αποφεύγει και να εκφέρει την οποιαδήποτε άποψη, σε σημείο που αμφισβητώ το γεγονός πως γενικότερα έχει άποψη.

Τρέμει όπως η γάτα το σκύλο τους διαπληκτισμούς κι αν για κακή του τύχη εμπλακεί σε τέτοια κατάσταση, είναι αυτός που σηκώνει λευκή σημαία και πασχίζει να κρατήσει στάση πλήρους ουδετερότητας.

Ο άνθρωπος αυτός, ο άχρωμος, o άοσμος, o μίζερος, άνευ προσωπικότητας καταφέρνει να επιβιώνει δια της απουσίας του, της δικής του διακριτικής παρουσίας. Θυσιάζει επιθυμίες κι απόψεις, καταπίνει αντιδράσεις και διαιωνίζει τη μετριότητά του.

Μπορώ να δεχτώ λοιπόν οποιοδήποτε άκρο, να συμπαθήσω τον σκυλά ενώ γουστάρω τον ροκά, να χαρώ τη συντροφιά ενός γαύρου ενώ είμαι βαμμένη πράσινη, αυτό όμως που δεν μπορώ να δεχτώ είναι το γκρι σε κάθε φάσμα, σε κάθε πτυχή· κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις αν ανήκεις στο λευκό ή στο μαύρο. Σπουδαία η διπλωματία αλλά ως επιστήμη, όχι ως τρόπος ζωής που βρωμάει ανασφάλεια κι υποκρισία.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.