Το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης είναι ένα από τα πέντε Βραβεία Νόμπελ, που θεσπίστηκε από τον Άλφρεντ Νόμπελ. Με βάση τη διαθήκη του Νόμπελ το βραβείο αυτό πρέπει να δίνεται κάθε χρόνο «στο πρόσωπο που είχε τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην αδελφοποίηση των εθνών, στην κατάργηση ή τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων και στη διεξαγωγή και προώθηση ειρηνευτικών διαδικασιών.»

Το πρώτο Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης δόθηκε το 1901 στους Ανρί Ντυνάν, ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού και Φρεντερικ Πασί, ιδρυτή και πρόεδρου της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης. Έκτοτε, ανάμεσα στους βραβευθέντες περιλαμβάνονται εξέχουσες προσωπικότητες με διαρκές έργο για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ειρήνης όπως ο Αδόλφο Πέρεθ Εσκιβέλ, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Γιασέρ Αραφάτ και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα.

Το φετινό λοιπόν βραβείο θα μπορούσε κανείς να πει πως έχει αρκετές ελπίδες να απονεμηθεί στο σύνολο των κατοίκων των ελληνικών νησιών που καθημερινά υποδέχονται τους πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη τύχη εγκαταλείποντας την πατρίδα τους και έρχονται αντιμέτωποι με εικόνες εξαθλίωσης, επιβίωσης και εν τέλει λύτρωσης.  Εικόνες που θα μπορούσε να πει κανείς πως προκαλούν ρίγη συγκίνησης και αναδεικνύουν την ανθρωπιά καταγράφηκαν και στιγμάτισαν το μυαλό των νησιωτών και των κατοίκων κυρίως της Λέσβου, αφού τις περισσότερες φορές οι προσπάθειες που κατέβαλαν για τη διάσωση των προσφύγων ξεπερνούσαν τα όρια του δυνατού. Το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και η περίσσεια θάρρους και αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους αυτούς ενέπνευσε ένα παγκόσμιο κίνημα ακτιβιστών που δημιούργησαν μια καμπάνια ώστε να δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους Έλληνες νησιώτες για την ανιδιοτελή προσπάθεια τους στους πρόσφυγες χαρακτηριστικό της οποίας είναι η εναλλαγή συναισθημάτων με αυτό της αγωνίας, της αυταπάρνησης και της ικανοποίησης να υπερτερούν μετά από κάθε επιτυχημένη διάσωση.

 «Από την αρχή της προσφυγικής κρίσης, ψαράδες, νοικοκυρές, συνταξιούχοι, δάσκαλοι, κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου... άνοιξαν την αγκαλιά τους και τα σπίτια τους σε οικογένειες προσφύγων που προσπαθούν να γλιτώσουν από τον πόλεμο. Είναι εκεί κάθε μέρα για να προσφέρουν στεγνά ρούχα, νερό, φαγητό και καταφύγιο και συχνά ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή στα παγωμένα νερά για να σώσουν τους συνανθρώπους μας. Με τις πράξεις τους κατάφεραν να πνίξουν τον φόβο και τον ρατσισμό σε ένα κύμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς που άγγιξε όλο τον πλανήτη. Τώρα έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία να τους το ανταποδώσουμε». Αυτό αναφέρει το σχετικό κείμενο που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της ψηφοφορίας που δημιουργήθηκε, η οποία μέχρι τώρα προσμετρά περισσότερες από διακόσιες χιλιάδες ψήφους. Με αυτό τον τρόπο και καθώς θα εξελίσσεται η πορεία της ψηφοφορίας τόσο οι συμμετέχοντες όσο και οι «εμπνευστές» του αιτήματος αυτού, στέλνουν με το δικό τους τρόπο το μήνυμά τους τόσο στην κυβέρνηση όσο και στη νορβηγική επιτροπή Νόμπελ προκειμένου να απονεμηθεί το βραβείο στους κατοίκους που προασπίζουν με κάθε δυνατό τρόπο τις αξίες της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης με γνώμονα την εξάλειψη ρατσιστικών συμπεριφορών και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Ωστόσο, στο κοινωνικό σύνολο συναντώνται και αρκετοί αμφισβητίες της ενέργειας αυτής. Οι αντιρρήσεις τους εστιάζονται στο γεγονός ότι οι προσπάθειες που έχουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο και διδάσκουν την αξία της ανθρωπιάς, της φιλοξενίας και της αλληλεγγύης δεν απαιτούν βραβεία για να προωθηθούν. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η άποψη αυτή είναι αρκετά βάσιμη αλλά η απονομή ενός τέτοιου βραβείου αποτελεί μια διεθνή αναγνωρισμένη  πράξη που δικαιώνει τους λαούς ως σύνολο στον παγκόσμιο χάρτη και όχι τα κράτη δημιουργώντας έτσι τα κατάλληλα ερείσματα για ανάλογες προσπάθειες.

Φωτογραφία: Ανδρέας Ανδρεόπουλος

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.