Τον κόσμο τον αλλάζουν οι τρελοί, οι ερωτευμένοι και οι μεθυσμένοι.  Μα καλά θα μου πείτε, είναι δυνατόν; Από πού κι ως πού; Τρεις κατηγορίες ανθρώπων που είναι χαμένοι στο δικό τους μικρόκοσμο αλλά είναι ικανοί να ανατρέψουν ολόκληρους κανόνες που υποστηρίζουν το μαυροπίνακα της ζωής .

Οι ερωτευμένοι άνθρωποι είναι λίγο πιο όμορφοι ανάμεσα στους υπόλοιπους και σου γελάνε σαν παιδί που του τάζεις πολλά, σχεδόν το κακομαθαίνεις κιόλας.  Όταν είσαι ερωτευμένος, πραγματικά ερωτευμένος, αγαπάς το σύντροφό σου και παράλληλα όλο τον κόσμο. Είσαι χαρούμενος, ευτυχισμένος και όλα είναι λίγο πιο όμορφα ίσως και πιο ουτοπικά, εκεί ανάμεσα στα ροζ συννεφάκια. Εξάλλου, αυτό είναι και το νόημα του έρωτα.  να ζεις και ν΄ αγαπάς, γιατί το ένα χωρίς το άλλο, δε γίνεται! «Ο έρωτας μας ανεβάζει ψηλά, αλλά χωρίς αγάπη θα πέσει κάτω».

Αν νομίζεις πως έζησες ήρεμα ενώ δεν έχεις αγαπήσει πραγματικά, τρελά και παθιασμένα, γελιέσαι οικτρά. Αν πάλι νομίζεις πως ο χρόνος περνά και η ζωή χάνεται γρήγορα, επειδή η καρδιά σου χτυπά δυνατά και ασταμάτητα, πάλι γελιέσαι οικτρά. Ανεξάρτητα από το αν δηλώνεις ερωτευμένος ή όχι, οι κινήσεις σου φανερώνουν την αλήθεια και τα μάτια προδίδουν ακόμα περισσότερα. Μπορείς να μιλήσεις μόνο με το βλέμμα χωρίς να ξεστομίσεις ούτε μια κουβέντα. Όλα αυτά λοιπόν είναι τα συμπτώματα του έρωτα με τις πολύχρωμες πεταλούδες του.

Στο ταξίδι της ζωής που θα διαρκέσει είτε πολύ είτε λίγο θα πρέπει να μάθεις  να γελάς, ν’ αγαπάς, να διασκεδάζεις, να πίνεις και να ξενυχτάς! Γιατί αν δεν έχεις στείλει έστω μια φορά ένα μεθυσμένο και αληθινό μήνυμα τότε δεν έχεις βρει την πραγματική ουσία. Ωραία τα νηφάλια και τα συνειδητοποιημένα λόγια αλλά όταν έχεις πιει λίγο παραπάνω φτάνεις σ’ εκείνο το σημείο να ρισκάρεις τα πάντα και να πεις όσα δεν έχεις πει στις «ήρεμες» ώρες της μέρας σου. Να εκφράσεις λόγια αγάπης, μίσους, να πεις εκείνο το «μου λείπεις» και εκείνο το «σ’αγαπάω».

Ο ερωτευμένος και ο μεθυσμένος είναι άνθρωποι που έχουν και μια δόση τρέλας χωρίς βέβαια να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι ανάμεσά μας που αντιμετωπίζουν τα κακώς κείμενα της ζωής λίγο πιο άνετα. Είναι αυτοί οι τύποι που είναι αποφασισμένοι πως οτιδήποτε τους προκαλεί ψυχική φθορά και εν τέλει τους στερεί το χαμόγελο τους πρέπει αν όχι να εξουδετερώνεται, ν’ αντιμετωπίζεται λίγο πιο «αισιόδοξα». Είναι στο υποσυνείδητο τους αυτή η αντιμετώπιση και εδώ που τα λέμε τα ζοφερά προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών, λίγη δόση τρέλας την απαιτούν!

«Τρέλα είναι η αδυναμία να μεταδώσεις στους άλλους τις ιδέες σου. Σαv να βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα βλέπεις τα πάντα, καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου αλλά είσαι ανίκανος να επικοινωνήσεις για να σε βοηθήσουν, επειδή δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα που μιλιέται εκεί.» Κάποιες φορές όλοι το έχουμε νιώσει αυτό το συναίσθημα, άρα αυτομάτως είμαστε όλοι λίγο ή πολύ τρελοί.

Καλή η λογική στη ζωή μας δεν αντιλέγω! Αλλά και αυτή η τρέλα των ανθρώπων, μια μορφή λογικής είναι αν σκεφτείς πόσο υποκειμενική είναι τελικά. Χρωματίζοντας τη λογική με πάθος οδηγείσαι στον έρωτα. Μα, εντελώς μεταξύ μας, μην ερωτεύεστε σοβαρούς ανθρώπους. Δε θα έφταναν μέχρι την άκρη του κόσμου για εσάς. Τους λίγο τρελούς να ερωτεύεστε! 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.