Όποιος κι αν είναι ο τόπος κατοικίας σου, εάν ζεις στην ευλογημένη χώρα εν ονόματι Ελλάδα, σίγουρα είχες, έχεις και θα έχεις την ευκαιρία να βιώσεις την εμπειρία των ντόπιων θερινών φεστιβάλ.

Κι εγώ αυτή τη στιγμή, γράφω αμέσως μετά την άφιξή μου από ένα τετραήμερο γεμάτο αυθεντικά Βολιώτικα φεστιβάλ, εξουθενωμένη, γεμάτη άμμο, αλμύρα, χώμα και ιδρώτα. Πέταξα το σάκο των 52 λίτρων, το σλίπινγκ μπαγκ και τα κατασκισμένα αθλητικά μου, και ενθουσιασμένη σαν μικρό παιδί που γύρισε από μία βόλτα στο λούνα πάρκ αισθάνομαι πως γράφω σελίδες ημερολογίου, έχοντας όμως βγάλει ορισμένα πορίσματα .

Το τετραήμερο ξεκίνησε με μία γιορτή εξ’ ολοκλήρου παραδοσιακή, τη γιορτή λουκάνικου που διεξαγόταν για 16η χρονιά στις Σταγιάτες Πηλίου. Όντας 19 χρονών, αποφασίσαμε να παρευρεθούμε τελείως χρησιμοθηρικά. «Καλή φάση, τζάμπα φαΐ». Οι ντόπιοι όμως μας έβαλαν τα γυαλιά. Όχι μόνο μας τάισαν και μας πότισαν τζάμπα, κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να κάνουν την παρέα μου και εμένα να χορεύουμε με ένα τσούρμο ηλικιωμένους μέχρι πρωίας.

Το φεστιβάλ αυτό λοιπόν μας έμαθε ότι η καλή διάθεση, η ανιδιοτέλεια, η αγάπη και η αυθεντικότητα είναι αξίες αναλλοίωτες στο χρόνο και ευτυχώς είναι και αξίες μεταδοτικές.

Η εξόρμηση συνεχίστηκε με πόδια πονεμένα και στομάχια σκασμένα προς μία περιοχή λίγο έξω από το Βόλο, τον Αλμυρό και συγκεκριμένα ένα δάσος όπου φιλοξενούσε για 4η φορά ένα φεστιβάλ ως επί το πλείστον ροκ και ρέγκε ακουσμάτων.

Η φάση κατασκήνωση, φύση, μπάντες και άνθρωποι που νοιάζονται για τη μουσική και σέβονται τη φύση, καθώς αυτή θα αποτελούσε το σπίτι τους για 48 ώρες, με εξέπληξε θετικά. Αλληλεγγύη προς τον ροκά συγκάτοικο, ατελείωτες συζητήσεις με άγνωστους περί μουσικής, οικονομικών προβλημάτων και συνυφασμένης αλλαγής των καλοκαιρινών προορισμών, ανταλλαγή αλκοολούχων ποτών και ανελέητο χτύπημα στους ήχους γνωστών ελληνικών συγκροτημάτων συντρόφευσαν το διήμερό μας  το οποίο μας έκανε να διαπιστώσουμε το εξής: η μουσική , η φύση και οι κοινές τραπεζικές καταθέσεις είναι ικανές να εμπνεύσουν τους νέους και να τους κάνουν να περάσουν όμορφα με ομοίους τους.

Το τετραήμερο έκλεισε με μία εμπειρία από την οποία προσπαθώ να βρω απελπισμένα κάτι το θετικό να αποκομίσω και τελικά, ναι βρήκα. Ήταν ένα beach party στον Πλατανιά Πηλίου. Εμπορική μουσική στα τέρματα, ημίγυμνος κόσμος να χορεύει –θα το πω κομψά– αισθησιακά, ποτά, απορρίμματα και κάθε είδους σωματικά υγρά να εναποθέτονται στη θάλασσα, μέθη, ζάλη, γύμνια. Η επίγευση που μου άφησε το πάρτι ήταν πικρή και απογοητευτική. Μέτα από σκληρή προσπάθεια αποκόμισα το εξής. Με την κατάλληλη παρέα και τα κατάλληλα άτομα δίπλα μας μπορούμε να περνάμε όμορφα χωρίς να αφήσουμε την «ξεφτίλα» των άλλων να μας παρασύρει.  

Ό,τι και να κάνετε λοιπόν το καλοκαίρι αυτό, σε όποιο φεστιβάλ, πανηγύρι, πάρτι και αν πάτε, μην επιτρέψετε την άδεια τσέπη σας να επηρεάσει αρνητικά τη γεμάτη καρδιά σας και να είστε ο εαυτός σας όπου και αν βρίσκεστε.

Wish to bewitch…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.