Λίγο πριν αποφασίσω να συμμετέχω στην πορεία «Walk For Freedom» της Α21 στη Θεσσαλονίκη ήμουν διστακτικός.

«Τι δουλειά έχω εγώ σε πορεία;», «Τι οφείλω εγώ ως προς την ανθρώπινη εμπορία;», «Μπορώ να αλλάξω κάτι; Θα ακουστώ;»

Μόλις είχα επιστρέψει από διπλό ιατρικό συνέδριο και ήμουν έτοιμος να στοιβαχτώ, για άλλη μια φορά σαν σαρδέλα σε λεωφορείο του ΟΑΣΘ, κατευθυνόμενος σπίτι για άλλο ένα κλασικό μεσημέρι Σαββάτου. Στιγμιαία, όμως, στρίβω και κατευθύνομαι προς την ομάδα των μαυροντυμένων νέων ανθρώπων.

Η σκέψη είναι μία. «Πρέπει να μιλήσω.»

Πρέπει να μιλήσουμε. Έχουμε σταματήσει να εκφράζουμε, να εκφραζόμαστε. Να επιδεικνύουμε κάποια δράση, έστω μια μικρή αντίδραση. Πλέον, έχουμε μάθει να μη λέμε τίποτα. Αδιαφορούμε. Καταπίνουμε. Ή μάλλον στραβοκαταπίνουμε. Και στο τέλος θα πνιγούμε. Μέσα στην ίδια, τη δικιά μας την απάθεια.»

Ήταν τόσο μικρή κίνηση. Μπορούσες κι εσύ να το κάνεις. Να ξεφύγεις μια φορά για λίγο από την ασφάλειά σου. Να συμμετέχεις σε κάτι που κανέναν από πριν δε γνώριζες. Να κάνεις κάτι χωρίς αντάλλαγμα.

Απλά να περπατήσεις!

Βλέπεις μια σκέψη δεν είναι τίποτα, σαν όμως συναθροιστούν, συμπτυχθούν και ενωθούν πολλοί άνθρωποι μαζί, το αποτέλεσμα μιλάει. Φωνάζει οπτικά από μόνο του, χωρίς να απαιτεί πολλές εξηγήσεις ή βαρύγδουπα λόγια.

Χθες κάναμε έναν περίπατο μικρό. Χθες ήμασταν μια ομάδα ανθρώπων που αντέδρασαν για λίγο. Χθες, τουλάχιστον οι καταγεγραμμένοι 439 άνθρωποι ένωσαν από άκρη σε άκρη την πλατεία Αριστοτέλους με το Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη.

Φιμωμένοι. Θυμωμένοι. Ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Μια οπτικά βουβή διαμαρτυρία.

Αύριο θα είμαστε περισσότεροι. Αύριο διεκδικούμε περισσότερα. Ώρα για πράξεις. Μην εθελοτυφλείς άλλο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.